یعنی چه
عبارت ترکیبی «فضل و بزرگواری» برای توصیف اوج بخشندگی، کرم، علم، مرتبه بالا و اخلاق والای انسانی یا الهی به کار میرود. این مفهوم نشاندهنده روحی بلندمرتبه است که بدون منت احسان میکند و از خطای دیگران میگذرد.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت [fazl o bozorg-vārī] است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلماتی مانند کرامت، بخشندگی، جود و سخا، مجد و عظمت نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
این اصطلاحات در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بخشش کریمانه و اصالت و بزرگواری روح به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی از این ترکیبات برای اشاره به بخشش فراوان و بزرگواری استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و مترادفهای فارسی این عبارت شامل کرامت، جود و سخا، مجد و عظمت، شرافت، اصالت، احسان، افضال و منش بلند است که همگی بر ویژگیهای والای اخلاقی دلالت دارند.
در قرآن
واژه «فضل» بیش از ۹۰ بار در قرآن کریم تکرار شده است. در بسیاری از آیات، این واژه در کنار رحمت و کرم الهی قرار گرفته که با مفهوم بزرگواری همپوشانی دارد؛ مانند آیه ۲۱ سوره حدید که خداوند را دارای فضل و بزرگواری بزرگ معرفی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل فضل و بزرگواری
عبارت «فضل و بزرگواری» ترکیبی هماهنگ از دو واژه با ریشههای عربی و فارسی است که در کنار یکدیگر، غایت کمال اخلاقی، بخشش بیمنت و اصالت روح را به تصویر میکشند. فضل که ریشهای عربی دارد به معنای فزونی در علم، کمال و بخشش است و بزرگواری که واژهای اصیل و فارسی است، بر عظمت طبع، کرامت و جلالت دلالت میکند.
در فرهنگ و ادبیات سنتی، این مفهوم والای انسانی و الهی را اغلب با نمادهایی چون باران یا سایه درختان کهنسال پیوند میزنند؛ چرا که باران بدون تبعیض و بیتوقع بر همگان میبارد و مایه حیات میشود، و درختان کهنسال نیز سایه و میوه خود را سخاوتمندانه به هر رهگذری میبخشند. این واژه در متون دینی و عرفانی نیز جایگاه ویژهای در توصیف صفات پروردگار و انسانهای کامل دارد.