یعنی چه
واژهٔ «عیش» در اصل به معنای زندگانی و زیستن است؛ اما در کاربرد عرفی و اصطلاحی زبان فارسی، به معنای خوشگذرانی، شادمانی، لذت و رفاه به کار میرود. بنابراین ترکیب «عیش و خوشی» به حالتی از زندگی اشاره دارد که در آن فرد در کمال آسایش، لذت و به دور از هرگونه غم و اندوه روزگار میگذراند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [عَیْشْ وَ خوُشْیْ] (aysh va khoshi) است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف مشخص میشود. پاسخ اصلی و دقیق آن خود عبارت «عیش و خوشی» با ۸ حرف است. واژههای دیگری نظیر عشرت، طرب و کامرانی نیز بسته به تعداد خانهها کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم عیش و خوشی و گذران زندگی با لذت و رفاه، از این واژهها استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، ترکیب «رغد العیش» دقیقترین معادل برای فراخی زندگی و خوشی است.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این ترکیب عبارتند از شادخواری، کامرانی، خوشنشینی، بیغمی و عشرت که همگی بر لذت بردن از لحظات زندگی دلالت دارند.
جمعبندی و توضیح کامل عیش و خوشی
ترکیب «عیش و خوشی» یک عبارت اتّباعی (دوقلو) فارسی-عربی است که از واژه عربی «عیش» (به معنی زندگی و حیات) و واژه فارسی «خوشی» تشکیل شده است. این اصطلاح در ادبیات و فرهنگ عامه به معنای گذران زندگی در کمال رفاه، لذت، شادمانی و به دور از سختی و محنت است. در ادبیات کلاسیک فارسی، بهویژه در اشعار حافظ و خیام، مفاهیمی چون جام می، باغ و بهار به عنوان مظاهر مادی این مفهوم ستایش شدهاند.
از نگاه ریشهشناختی، همخانوادههای این واژه مانند معیشت و معاش در زبان روزمره کاربرد فراوانی دارند. جالب اینجاست که در قرآن کریم نیز تعابیری همخانواده با این مفهوم مانند «عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ» به معنای زندگی خوش و پسندیده در بهشت، در مقابل «مَعِيشَةً ضَنكًا» یعنی زندگی سخت و تنگ، به کار رفته است که نشاندهنده ابعاد معنوی و مادی این واژه در متون کهن است.