یعنی چه
آش بنه یک غذای سنتی، اصیل و بسیار مقوی در فرهنگ غذایی مناطقی از ایران مانند فارس، کرمان و ایلام است. این غذا از ترکیب بنهٔ آسیابشده و بوداده، برنج نیمدانه، پیاز و رب انار تهیه میشود. همچنین در گویش مازندرانی اصطلاح «بنه بزو آش» به نوعی آش ماست با کدو سبز و سیر اشاره دارد که مواد آن کاملاً له شدهاند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «آش» (با ضمهٔ اضافه) و «بَنِه» (با فتحهٔ ب و ن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این کلمه پنج حرفی است و به عنوان یک غذای سنتی کوهستانی شناخته میشود.
به انگلیسی
برای توصیف خود غذا از عبارت Wild Pistachio Soup استفاده میشود. همچنین نام علمی گیاه بنه Mastic tree یا Persian turpentine tree است.
به عربی
در زبان عربی به درخت و میوه بنه «بُطم» میگویند، از این رو معادل این غذا «شوربة البطم» نامیده میشود.
به فارسی
در فرهنگهای محلی و بومی ایران، این غذا با نامهای دیگری نظیر «قاتق بنه» و «آب بنه» در جنوب و مرکز، و «بنه بزو آش» (آش ماست محلی) در شمال ایران شناخته میشود.
نماد چیست
درخت بنه به دلیل مقاومت فوقالعادهاش در صخرهها و مناطق کمآب، نماد سرسختی و استقامت طبیعت ایران است. آش تهیه شده از آن نیز در فرهنگ روستایی و عشایری، نمادی از تغذیه ارگانیک، سلامت و درمانهای سنتی برای تقویت سیستم ایمنی محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اش بنه
آش بنه یکی از خوراکهای اصیل و سنتی ایران است که ریشه در فرهنگ غذایی مناطق کوهستانی و عشایری دارد. این غذا که از میوه درخت بنه یا همان پسته وحشی تهیه میشود، به دلیل طبع گرم و خواص بینظیرش در تقویت بدن و تسکین دردهای مفصلی، جایگاه ویژهای در طب سنتی ایران دارد.
واژه «آش» و «بنه» هر دو دارای ریشههای کهن در زبانهای ایرانی باستان و پهلوی هستند. این غذا بسته به جغرافیا، در جنوب و مرکز ایران به صورت شوربایی با رب انار و در شمال کشور (مازندران) به شکل آشی بر پایه ماست و سبزیجات پخته میشود که نشاندهنده تنوع و غنای سفره ایرانی است.