یعنی چه
بلهوسی یا بوالهوسی به حالت و رفتار فردی گفته میشود که ثبات قدم ندارد و مدام بر اساس هوسها، تمایلات زودگذر و خواهشهای نفسانی گوناگون تغییر جهت میدهد. این واژه در ادبیات فارسی برای توصیف افراد متلونمزاج و هوسران به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به دو صورت «بُلهوسی» با سکون لام و «بوالهوسی» تلفظ میشود که هر دو به یک معنی اشاره دارند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، از این واژه یا مترادفهای آن نظیر هوسرانی و تلونمزاجی به عنوان پاسخ استفاده میشود.
به انگلیسی
این واژگان در زبان انگلیسی دقیقاً به مفهوم دمدمیمزاج بودن، ناپایداری در تصمیم و رفتار بر اساس هوس اشاره دارند.
به ترکی
اصطلاح اول در زبان ترکی استانبولی به معنی «اشتهای میمونی» است که کنایه از همان دمدمیمزاجی و بوالهوسی دارد.
به فارسی
این واژه از نظر ساختاری یک صفت مرکب عربی-فارسی است. بخش اول آن «بو» یا «بوال» مخفف «ابو» در عربی به معنای «صاحب و دارای» است و بخش دوم «هوس» یک واژه فارسی است؛ بنابراین بوالهوس یعنی صاحب هوسهای فراوان و «ی» انتهای آن یای مصدری است. از مترادفهای آن میتوان به هوسرانی، هواپرستی، چلچلی و متلونمزاج بودن اشاره کرد. متضاد آن نیز پایدار، ثابتقدمی و خویشتنداری است.
نماد چیست
در فرهنگ نمادها، نشان رسمی و ثبتشدهای برای بوالهوسی وجود ندارد؛ اما در ادبیات تمثیلی، «بادبادک» یا «بادی که مدام تغییر جهت میدهد» به عنوان سمبل انسانهای دمدمیمزاج و بوالهوس شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بلهوسی یا بوالهوسی
واژه بوالهوسی یا بلهوسی نمایانگر حالتی از رفتار و روان انسان است که در آن ثبات قدم، اراده محکم و پایبندی به یک هدف یا اصل واحد دیده نمیشود. فرد بوالهوس مدام تحت تأثیر تمایلات زودگذر، خواهشهای نفسانی ناپایدار و رنگبهرنگ شدن حالات درونی خود قرار دارد و به همین دلیل در ادبیات اخلاقی و عرفانی ما همواره نکوهش شده است.
این کلمه که ترکیبی ظریف از پیشوند عربی «بوال» (به معنی صاحب) و واژه فارسی «هوس» است، ریشهای کهن در زبان ما دارد و شاعران بزرگی مانند حافظ از آن برای توصیف بیحاصلی دوران جوانی یا هشدارهای اخلاقی استفاده کردهاند. در مقابل این صفت، ویژگیهای والایی چون استقامت، پارسایی و خویشتنداری قرار میگیرند که مایه ثبات شخصیت انسان هستند.