یعنی چه
واژه «یادکننده» از نظر دستوری صفت فاعلی مشتق-مرکب است و به فردی متبادر میشود که خاطرهای، نامی یا خدایی را در ذهن خود زنده نگه میدارد یا با زبان آن را جاری میکند. این کلمه مفهوم توجه، هشیاری و دوری از غفلت را میرساند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت یادْ کُنَنْدِه (yād-konande) است که از دو بخش «یاد» (با سکون دال) و «کننده» (با ضمه کاف و فتح نون اول) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول «یاد کننده» با ۸ حرف است. همچنین کلمات هممعنی مانند ذاکر، متذکر و یادآور نیز بسته به تعداد حروف جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، عبارات فوق معادلهای دقیقی برای رساندن مفهوم یادکننده هستند.
به عربی
در زبان عربی رایجترین معادلها «ذاکر» و «متذکر» هستند. همچنین در قرآن کریم مفهوم جمع آن در قالب واژه «الذّاکرین» به کار رفته است.
به فارسی
مترادفهای فارسی این واژه شامل ذاکر، یادآور، متذکر، ثناگو و به یاد آورنده است. متضادهای آن نیز شامل فراموشکننده، غافل و ناسی میشود. این واژه از ریشه پارسی میانه به معنای حافظه و خاطره مشتق شده و با کلماتی چون یادبود، یادداشت، یادآوری و یادگار همخانواده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فرهنگ دینی، یادکننده یا همان ذاکر نماد انسان بیدار و هشیاری است که از مرتبه غفلت عبور کرده و با تمرکز بر حقیقت و مبدأ هستی، پیوند و اتصالی مداوم میان خود و امر قدسی برقرار میسازد.
جمعبندی و توضیح کامل یاد کننده
واژه «یادکننده» یک ترکیب اصیل و فصیح فارسی است که از ترکیب بن مضارع «یاد» و پسوند فاعلی «کننده» ساخته شده است. این کلمه دلالت بر فردی دارد که فعالانه خاطره، نام یا مفهوم ویژهای را در ذهن خود بازخوانی میکند یا با زبان به زبان آوردن، مانع از فراموشی آن میشود.
در متون دینی و عرفانی، این واژه اهمیت بالایی دارد و معادل فارسی مفهوم «ذاکر» است. یادکننده کسی است که با حضور قلب و آگاهی کامل، غبار غفلت را از روان خود میزداید و به یاد مبدأ هستی سیر میکند.
از نظر ساختار کلماتی، این واژه هشتحرفی در طراحهای جدول کلمات متقاطع کاربرد فراوانی دارد و با دایره وسیعی از مترادفها مانند یادآور و متذکر همپوشانی معنایی دارد.