یعنی چه
واژه متعطر در لغت به معنای کسی یا چیزی است که خود را به بوهای خوش آراسته باشد. این کلمه اسم فاعل از باب تفعل (تعطر) است و به ویژگی معطر شدن یا بوی خوش گرفتن اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُتَعَطِّر (mo-ta-at-tar / mo-ta-at-ter) با تشدید روی حرف «ط» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «عطرآگین یا خوشبو شده»، کلمه متعطر یک پاسخ دقیق ۵ حرفی است.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و از ثلاثی مجرد «ع ط ر» مشتق شده است. در زبان عربی معادلهایی نظیر المضمخ بالطيب نیز برای اشاره به شدت عطرآگینی استفاده میشود.
به فارسی
نزدیکترین و زیباترین برگردانهای فارسی برای این واژه، کلماتی مانند خوشبو، عطرآگین، معنبر و شمیمانگیز هستند که حس آمیختگی با بوی خوش را منتقل میکنند.
در قرآن
خود کلمه «متعطر» در متن قرآن کریم وجود ندارد، اما ریشه و مفهوم «تعطر» (عطر زدن) در احادیث شریف و کتابهای فقهی اسلامی، به ویژه در احکام مرتبط با حج و محرمات آن، بسیار مورد استفاده قرار گرفته است.
نماد چیست
متعطر بودن در فرهنگ عامه نماد پاکیزگی، احترام به دیگران و طراوت است. در ادبیات عرفانی نیز بوی خوش و جانِ متعطر، نمادی از آمادگی برای تجلی شمیم الهی، جاذبههای معنوی و کششهای روحانی محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل متعطر
واژه متعطر یک اصطلاح نظاممند و مشتق از زبان عربی است که وارد زبان فارسی شده و به معنای عطرآگین و خوشبو شده است. این کلمه دلالت بر فاعل یا مفعولی دارد که به واسطه استفاده از عطر، رایحهای خوش و دلپذیر به خود گرفته است و در لغتنامهها با کلماتی چون معطر و خوشبو همردیف ارزیابی میشود.
اگرچه این لفظ عینا در قرآن کریم نیامده است، اما در سنت و فقه اسلامی، مفهوم تعطر و آراستگی به بوی خوش همواره مورد تاکید و ستایش بوده است. در ادبیات و فرهنگ فارسی نیز متعطر بودن افزون بر جنبه ظاهری و بهداشتی، نمادی از طهارت باطنی و آراستگی روحی به شمار میرود.