یعنی چه
واژه جفاکار یک صفت مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب «جفا» (به معنی ستم و دوری) و پسوند فاعلی «کار» ساخته شده است. این اصطلاح برای توصیف افرادی به کار میرود که آزاردهنده، سنگدل، بیدادگر یا پیمانشکن هستند و در رفتار خود با دیگران مهر و وفاداری را رعایت نمیکنند.
مترادف
این کلمات همگی بر مفهوم ستمگری، بیوفایی و بیرحمی دلالت دارند و در متون مختلف به جای جفاکار استفاده میشوند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «ستمگر» یا «بیوفا»، کلمه ۶ حرفی «جفاکار» یکی از پاسخهای اصلی است.
به انگلیسی
بسته به لحن و سیاق متن، میتوان از معادلهای فوق برای انتقال معنای جفاکار در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی واژه «جافی» از نظر ریشهشناسی به جفا نزدیک است و واژههای ظالم و غادر نیز مفاهیم مشابه را میرسانند.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان مفهوم جفاکاری و ستم، بسته به نوع بیوفایی یا آزار، از این عبارات استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل جفاکار
واژه «جفاکار» یک صفت مرکب اصیل و پرکاربرد در زبان و ادبیات فارسی است. ریشه بخش اول آن یعنی «جفا» به واژهای عربی بازمیگردد که به معنای دوری، خشونت و ناخوشایندی است و همراهی آن با پسوند فاعلی فارسی «کار»، مفهوم شخصی را میسازد که به طور مداوم به دیگران ستم یا بیوفایی روا میدارد. در مقابل این واژه، مفاهیمی چون مهربان و وفادار قرار دارند که نقطه مقابل آزارگری هستند.
این کلمه در ادبیات کلاسیک فارسی، به ویژه در قالب غزل، جایگاه نمادین ویژهای دارد؛ در این متون معمولاً «معشوق» به عنوان نماد اصلی جفاکاری ترسیم میشود که با بیمحلی و تندخویی، عاشقِ وفادار خود را میآزارد. همچنین در نمادشناسی کلی، «خار» در کنار گل به عنوان مظهر جفا و آزار شناخته میشود. در حوزه مذهبی، اگرچه خود کلمه جفاکار در قرآن نیامده، اما ریشه عربی آن (جُفاء) یکبار در سوره رعد به معنی کفِ روی آب استفاده شده است، هرچند برای شخص ستمگر در قرآن از واژههایی نظیر ظالم استفاده میشود.