یعنی چه
سنگباران در زبان فارسی به معنی پرتاب پیاپی، فراوان و هماهنگ سنگ به سوی یک هدف، شخص یا مکان است. این واژه در معنای مجازات به مفهوم سنگسار کردن (رجم) نیز به کار میرود. همچنین در بافت کهن و اساطیری، به نوعی سنگ جادویی (سنگ یده) اشاره دارد که باور داشتند ساییدن آن در آب موجب بارش باران و برف میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «سَنگباران» (sang-bārān) است که از دو بخش «سَنگ» و «باران» تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مفهوم واژه ۸ حرفی «سنگباران» است. واژههای مرتبط دیگری مانند سنگسار یا رجم نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از عبارات Pelting with stones برای پرتاب سنگ، Stoning برای مجازات سنگسار و Raining stones برای بارش طبیعی یا اعجازآمیز سنگ استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی دقیقترین معادلها برای این واژه «رجم» (در مفهوم مجازات و طرد) و عبارت «امطار الحجاره» (به معنی بارانِ سنگ) هستند.
در قرآن
خود واژه فارسی سنگباران در قرآن نیامده، اما مفهوم آن به عنوان عذاب سخت الهی با واژههایی چون «رجم» و «امطار» ذکر شده است. معروفترین نمونهها، عذاب قوم لوط با سنگهایی از گل پخته (سجیل) و نابودی اصحاب فیل توسط پرندگان ابابیل است. همچنین در آیه ۳۲ سوره انفال به درخواست کافران برای فرود آمدن بارانی از سنگ از آسمان اشاره شده است.
نماد چیست
سنگباران در فرهنگ و ادبیات نماد خشم مهارناپذیر، لعنت، طرد ابدی و عذابهای دستهجمعی است. در اشعار کلاسیک فارسی (مانند اشعار خاقانی) این واژه معمولاً به عنوان نمادی از گرفتار شدن در میان بلاها، مصیبتها و سختیهای پیاپی روزگار به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سنگباران
واژه «سنگباران» یک واژه مرکب و اصیل فارسی است که از ترکیب دو بخش «سنگ» و «باران» ساخته شده است. این کلمه در درجه اول به معنای پرتاب پیاپی و انبوه سنگ به سوی یک هدف است، اما در مفاهیم حقوقی و سنتی به معنای مجازات سنگسار (رجم) نیز به کار میرود. ریشه تاریخی سنگباران ما را به باورهای کهن اساطیری درباره سنگهای جادویی بارانزا نیز پیوند میدهد.
در فرهنگ دینی و قرآنی، سنگباران شدن نماد یکی از شدیدترین شکلهای عذاب الهی است که دامنگیر اقوام گناهکار مانند قوم لوط یا متجاوزانی چون اصحاب فیل شد. این واژه در ادبیات فارسی کاربرد کنایی و استعاری گستردهای دارد و شاعران بزرگ برای توصیف هجوم بلاها، سختیهای پیاپی و طرد شدگی از آن بهره جستهاند.