یعنی چه
زبانیه در لغت و اصطلاحات قرآنی به فرشتگان عذاب و مأموران آتش جهنم گفته میشود که با سرکشان و گناهکاران با شدت و خشونت برخورد میکنند. در ریشه لغوی عربی، این واژه از ماده «زبن» به معنی دفع کردن، دور ساختن و صدمه زدن با زور آمده است و به همین دلیل به مأموران انتظامی و شرطهها نیز در زبان عربی زبانیه میگفتند. این واژه یک کلمه کلاسیک و دینی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت زَبانِیَه (با فتح ز، فتح ب و کسر ن) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «فرشتگان عذاب»، «مأموران دوزخ» یا «نگهبانان جهنم»، واژه ۶ حرفی «زبانیه» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این واژه از عباراتی همچون مأموران یا نگهبانان دوزخ استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل دوزخبان، مأموران عذاب، خازنان جهنم و نگهبانان آتش است. متضاد آن نیز فرشتگان رحمت و رضوان (خازن بهشت) هستند.
در قرآن
این کلمه دقیقاً یک بار در قرآن کریم در سوره علق آیه ۱۸ آمده است. خداوند در پاسخی تحکمی به سرکشی ابوجهل میفرماید: «سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ» یعنی ما نیز به زودی مأموران دوزخ و فرشتگان عذاب را فرا میخوانیم.
نماد چیست
در ادبیات اسلامی، عرفانی و کلامی، زبانیه نمادی از عذاب برگشتناپذیر، خشونت شدید مأموران غیبی در برابر مستکبران، و مظهر غضب و عدالت سختگیرانه خداوند بر گناهکاران و سرکشان است.
جمعبندی و توضیح کامل زبانیه
واژه زبانیه ریشهای عربی از ماده «زبن» دارد که در اصل به معنای دفع کردن، صدمه زدن و دور ساختن با زور است. در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این کلمه به عنوان نامی برای فرشتگان عذاب و دوزخبانان شناخته میشود که مأمور اجرای مجازاتهای الهی بر بدکاران هستند و با قاطعیت و شدت عمل رفتار میکنند.
این کلمه تنها یک بار در آیه ۱۸ سوره علق ذکر شده و در ادبیات دینی و متون کهن فارسی به عنوان مظهر غضب الهی و نگهبانان آتش جهنم کاربرد دارد. مفرد آن را برخی «زبنیه» دانسته و برخی دیگر آن را مانند کلمه ابابیل، جمعی بدون مفرد تلقی میکنند.