یعنی چه
خلواره در زبان فارسی به معنی توده، پشته، خرمن یا مقدار انبوهی از هر چیز (بهویژه کاه، هیزم یا خاک) است که در یک مکان روی هم انباشته شده باشد. این واژه از واژگان کلاسیک و کمتر رایج فارسی به شمار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت خَلواره (با فتح حرف اول) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «توده و پشته» یا «مقدار زیادی از هر چیز» میتواند واژه ۶ حرفی «خلواره» باشد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده تجمع و انباشتگی حجم زیادی از اجسام بر روی یکدیگر هستند.
به فارسی
از واژگان هممعنی و جایگزین فارسی آن میتوان به پشته، توده، خرمن و تپه کوچک اشاره کرد که همگی مفهوم انباشتگی را میرسانند.
نماد چیست
در ادبیات سنتی و کهن فارسی، خلواره به عنوان نمادی از تجمع بینظم، سنگینی، انبوهی و بارِ زیاد (مانند پشتهای سنگین از هیزم یا کاه) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل خلواره
واژه «خلواره» یکی از لغات اصیل، کهن و کمتر شناختهشده زبان فارسی است که در لغتنامههای مرجعی مانند دهخدا به معنی توده، پشته یا مقدار زیادی از اشیاء (نظیر کاه و خاک و هیزم) که در یک جا جمع شده باشند، معنا شده است. این کلمه از ترکیب «خل» و پسوند شباهت و مکان «واره» تشکیل شده و ساختاری کاملاً فارسی دارد.
این واژه در متن قرآن کریم به کار نرفته و ریشه عربی ندارد. در ادبیات فارسی از خلواره به عنوان نمادی برای نشان دادن حجم زیاد، سنگینی و انباشتگی بینظم یاد میشود. شناخت این واژه به درک بهتر متون کلاسیک و حل جدولهای کلمات متقاطع کمک میکند.