یعنی چه
در زبان فارسی امروز، فضول به فردی اطلاق میشود که از روی کنجکاوی مفرط و ناپسند، در کارهای شخصی، حرفها و رفتارهای دیگران سرک میکشد و بدون داشتن حق یا دعوت، در آنها مداخله میکند. این واژه بار معنایی منفی دارد و نمایانگر یک رفتار مخل آسایش و حریم خصوصی است.
تلفц
این واژه در زبان فارسی به صورت فُضول (fozul) تلفظ میشود، هرچند ریشه اصلی آن در عربی فُضول (با جمع فضل) یا فَضول (صفت مبالغه) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ عبارت «فضول فارسی» با توجه به ۹ حرفی بودن خودِ عبارت، میتواند به صورت مستقیم یا با کنایههایی چون «نخود هر آش» و مترادفهایی نظیر «مداخلهگر» و «موشکاف» مطرح شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به شدت و لحن کلام، از واژههای متفاوتی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود که رایجترین آنها Nosy و Busybody است.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر استفاده از خود واژه، ترکیبها و کلمات رساتری مانند متطفل یا متدخل برای بیان این خصلت ناپسند به کار میرود.
به فارسی
از واژهها و عبارتهای جایگزین فارسی میتوان به کنجکاو، مداخلهگر، موشکاف، مزاحم و اصطلاح عامیانه و کنایی «نخود هر آش» اشاره کرد.
جمعبندی و توضیح کامل فضول فارسی
واژه «فضول» علیرغم کاربرد وسیع آن در زبان فارسی امروز به معنای فرد سرککش و مداخلهگر، در ریشه اصلی عربی خود به معنای «زیادی، کار بیهوده یا بخشش فراوان» است. این کلمه در واقع جمعِ «فضل» به معنی باقیمانده و زیادی است و تغییر معنایی آن در فارسی از اصطلاحاتی چون «فضول کلام» (سخنان بیهوده و زیادی) نشأت گرفته که به مرور زمان به شخصِ مداخلهگر اطلاق شده است.
در فرهنگ اخلاقی و دینی، این رفتار به شدت نکوهش شده است؛ به طوری که اگرچه خود واژه با معنای امروزی در قرآن نیامده، اما مفهوم آن تحت عنوان «تجسس» در آیه ۱۲ سوره حجرات به صراحت نهی گردیده است. واژههایی نظیر فضل، فاضل و فضیلت نیز همخانوادههای این کلمه هستند که در بسترهای مثبت به کار میروند.
از نظر لغتشناسی و کاربرد در سرگرمیها، عبارت «فضول فارسی» دقیقاً دارای ۹ حرف است و در طراحی جدولها اهمیت خاصی دارد. مترادفهای فارسی آن شامل کنجکاو، موشکاف و مزاحم بوده و متضادهای آن افرادی با ویژگیهای خویشتندار، رازدار و بیتفاوت هستند.