معنی
واژه «نزد» یک حرف اضافه و پیشوند پرکاربرد در زبان فارسی است که برای بیان موقعیت مکانی (نزدیکی و حضور) یا موقعیت اعتباری و فکری (دیدگاه و قضاوت یک شخص) به کار میرود.
یعنی چه
وقتی میگوییم «نزد کسی»، یعنی در پیشگاه یا حضور او هستیم. همچنین در عباراتی مانند «نزد من»، معنای «از نظر من» یا «در عقیده من» را میرساند.
مترادف
متضاد
ریشه
این واژه اصالت کاملاً ایرانی دارد و از زبانهای باستانی ایران به فارسی معاصر رسیده است. بنواژه مشترک آن با کلماتی چون «نزدیک» نشاندهنده ریشهشناسی این واژه در مفهوم قرب و مجاورت است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر به دنبال کلمهای ۳ حرفی به معنای «پیشِ»، «حضور» یا «کنارِ» باشید، واژه «نزد» پاسخ دقیق و قطعی است.
به انگلیسی
بسته به اینکه واژه نزد برای بیان مکان استفاده شود یا بیان دیدگاه، معادلهای انگلیسی متفاوتی مانند near یا in the estimation of برای آن انتخاب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل نزد
واژه «نزد» یکی از عناصر کلیدی و ریشهدار در دستور زبان و ادبیات فارسی است که هویت کاملاً ایرانی دارد. این واژه از زبان پارسی میانه به یادگار مانده و با کلماتی چون نزدیک و نزدیکی همخانواده است. نقش اصلی آن در جمله، پیوند دادن مفاهیم به یکدیگر از طریق بیان مکان، تقرب یا انتساب فکری است.
در متون کهن و اصیل فارسی، بهویژه در ترجمههای قرآن کریم، این واژه پرکاربردترین معادل برای کلمات عربی نظیر «عند» و «لدن» به شمار میرود که نشاندهنده حضور در پیشگاه مادی یا معنوی است. علاوه بر کاربرد مکانی، نزد ابزاری ظریف برای بیان دیدگاه شخصی است و جایگزینی فصیح برای ترکیب «از نظرِ» محسوب میشود.