یعنی چه
مردمداری از اصطلاحات اصیل اخلاقی و اجتماعی در فرهنگ فارسی است که به معنای خوشسلوکی، رفق، حسن معاشرت و مهربانی کردن با انسانهاست؛ به طوری که کسی از رفتار و گفتار فرد آزرده و رنجیده نگردد.
تلفظ
این واژه از ترکیب «مَردُم» (اسم) و «داری» (از مصدر داشتن/اداره کردن و نگهداشتن دلها) ساخته شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوع خوشرفتاری و حسن معاشرت با خلق، کلمه «مردم داری» با ۸ حرف یک پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با متن میتوان از اصطلاحات مربوط به روابط عمومی بالا و مهارتهای اجتماعی استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی مفاهیم مرتبط با سازگاری، رفق و خوشاخلاقی با تعابیری نظیر حسنالمعاشره بیان میشوند.
در قرآن
گرچه خود واژه فارسی «مردمداری» در قرآن نیست، اما مفهوم آن در آیه ۱۵۹ سوره آلعمران که به نرمخویی پیامبر (ص) با مردم اشاره دارد («فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ...») و همچنین عبارت «وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا» (با مردم به نیکی سخن بگویید) به وضوح تایید شده است.
جمعبندی و توضیح کامل مردم داری
مردمداری یکی از کلیدیترین مفاهیم اخلاق اجتماعی در فرهنگ اصیل ایرانی و آموزههای اسلامی است. این ویژگی ترکیبی از مدارا، حسن معاشرت، سعه صدر و مهربانی با عموم افراد جامعه است که باعث تحکیم پیوندهای انسانی و افزایش محبوبیت اجتماعی فرد میشود.
شخص مردمدار کسی است که با گشادهرویی و صفا با دیگران تعامل میکند، از احوال آنها جویا میشود و در مواجهه با تفاوتها یا تندیها، راه مماشات و رفق را در پیش میگیرد. این مفهوم در ادبیات فارسی نیز با نمادهایی چون آینه (به نشانه صمیمیت و بیغلوغش بودن) توصیف شده است.