یعنی چه
غاذیه در اصطلاح حکمت و طب سنتی، به نیرویی در بدن موجودات زنده (گیاه، حیوان و انسان) گفته میشود که غذا را دگرگون کرده و به اجزای بدن تبدیل میکند تا جایگزین بخشهای تحلیلرفته و از بین رفته جسم شود.
تلفظ
این کلمه صفت فاعلی مؤنث از ریشه عربی است و به صورت غاذِیه (با کسر ذال) تلفظ میشود.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، پاسخ برای معنی غذادهنده یا نیروی پرورنده بدن، واژه غاذیه با دقیقاً ۵ حرف است.
به انگلیسی
در متون تخصصی فلسفه طبیعی و زیستشناسی قدیمی، این واژه به معنای قوه مغذیه یا نیروی تغذیه به انگلیسی ترجمه میشود.
به فارسی
در زبان فارسی برای این واژه اصطلاحی معادلهای دقیقی مانند پرورنده، غذادهنده و رشددهنده به کار میرود.
در قرآن
واژه غاذیه با این ساختار عینی در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما کلمات همریشه با آن مانند طعام و أکل برای روزی و غذا در آیات مختلف به کار رفتهاند.
نماد چیست
در فلسفه طبیعی قدیم، قوه غاذیه به عنوان نماد و مظهر اصلی بقای موجود زنده، نوسازی بافتهای بدن و نمادی از حیات نباتی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل غاذیه
واژه «غاذیه» در اصل یک صفت فاعلی مؤنث به معنای غذادهنده، خوراننده و پرورنده است. این اصطلاح در طب سنتی و حکمت اسلامی، به ویژه در آثار دانشمندانی چون ابنسینا، جایگاه ویژهای دارد و به یکی از قوای طبیعی و فیزیولوژیک بدن اشاره میکند که مسئولیت دگرگون کردن غذا و تبدیل آن به بافتهای زنده را بر عهده دارد.
عملکرد این قوه به گونهای تعریف شده است که با بازسازی مداوم بافتها، جایگزینی برای بخشهای تحلیلرفته و از دست رفته جسم فراهم میسازد. در ساختار طب قدیم، این نیرو روند بنایی بدن را پیش میبرد و در برابر فرآیندهایی که باعث تحلیل یا دفع مواد میشوند قرار میگیرد تا تعادل حیات حفظ شود.
در فلسفه طبیعی، غاذیه مظهر بقا و حیات نباتی قلمداد میشود. اگرچه امروز این واژه در گفتگوهای روزمره کاربرد مستقیمی ندارد، اما همخانوادههای ملموس آن مانند غذا، تغذیه و مغذی همچنان از پرکاربردترین کلمات زبان فارسی هستند.