یعنی چه
رقعتی صفت نسبی است و به هر چیز، نوشته یا امری اشاره دارد که به صورت نامه، یادداشت کوتاه یا مکتوب درآمده باشد. این واژه در گذشته بیشتر در مکاتبات دیوانی و اداری کاربرد داشته است.
تلفظ
این واژه مصوت اول آن میتواند با کسره (رِقعت) یا ضمه (رُقعت) خوانده شود که به همراه یاء نسبت در انتها، «رقعتی» تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «منسوب به نامه» یا «یادداشتی و کتبی»، واژه ۵ حرفی «رقعتی» به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم رقعتی در زبان انگلیسی، بسته به بافت متن از واژگان مربوط به مکاتبه و نوشته استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که ریشه واژه عربی است، در این زبان برای اشاره به این مفهوم از صفات نسبی مشتق از رقعت و کتابت استفاده میکنند.
به فارسی
واژههای متضاد آن در زبان فارسی عبارتند از: شفاهی، زبانی و حضوری. همچنین کلمات همخانواده آن شامل رُقعه، رَقَعَ، مرقوع، رِقاع و خط رِقاع هستند که همگی به نوعی با نوشتن و کاغذ در ارتباطند.
در قرآن
کلمه رقعتی یا واژه پایه آن (رقعت) در متن قرآن وجود ندارد. ریشه سه حرفی «ر ق ع» نیز در قرآن کاربردی ندارد و واژههای مشابه مانند الرقیم از ریشه دیگری (رقم) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل رقعتی
واژه رقعتی صفت نسبی ساخته شده از رقعت است که ریشه در زبان عربی دارد. این کلمه در اصل به معنای هر آن چیزی است که به نامه، یادداشت، کاغذ نوشته شده یا مکاتبات رسمی و شخصی مربوط میشود. در متون کهن فارسی و ادبیات دیوانی مانند تاریخ بیهقی، رقعت به وفور به معنی نامه به کار رفته و رقعتی خصوصیات مربوط به این نوع نگارش را بازگو میکند.
از نظر لغوی، ریشه این واژه ابتدا به معنی وصله کردن جامه بوده که بعدها به شکل مجازی به تکه کاغذهای کوچک یادداشت و در نهایت به خود مکتوبات اطلاق شده است. امروزه این کلمه بیشتر کاربرد ادبی، تاریخی و جدولی دارد و در مقابل مفاهیم شفاهی و حضوری قرار میگیرد.