یعنی چه
مشرکین جمعِ کلمهٔ «مشرِک» (در حالت نصبی و جری) است و در لغت به کسانی اطلاق میشود که برای خداوند یکتا، همتا، شریک یا خدایان دیگری متصور هستند. این مفهوم در برابر توحید و یکتاپرستی قرار دارد و به پیروان ادیان چندخدایی و بتپرستی اشاره میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُشْ رِ کِین (mosh-re-kin) است که در آن حرف م دارای ضمه، ش دارای سکون، ر دارای کسره و ک دارای کسره است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، از واژههای متفاوتی استفاده میشود که رایجترین آنها Polytheists برای اشاره به چندخدایی و Pagans یا Idolaters برای اشاره به بتپرستی است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و اسم فاعل از باب افعال (إشراک) از ریشه سه حرفی (ش ر ک) است.
به فارسی
در زبان فارسی واژههایی مانند بتپرستان، چندخداییان، ثنویمذهب، ناموحدان و دگرپرستان به عنوان معادلهای دقیق یا نزدیک به مشرکین شناخته میشوند.
در قرآن
این واژه و مشتقات آن بارها در قرآن کریم برای مرزبندی با یکتاپرستی به کار رفته است. قرآن کریم معمولاً «مشرکین» را از «اهل کتاب» (یهود و نصاری) جدا میکند؛ برای نمونه در آیه ۱۰۵ سوره بقره میفرماید: «مَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَلَا الْمُشْرِكِينَ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِنْ خَيْرٍ...» یعنی کافرانِ اهل کتاب و مشرکان، دوست ندارند خیری از جانب پروردگارتان بر شما نازل شود.
نماد چیست
«بت» بارزترین نماد مادی، عینی و تاریخی مشرکین در صدر اسلام بوده است. همچنین در ادبیات عرفانی و کنایی، «تاریکی، گمراهی و جهل» به عنوان نمادهای معنوی شرک و مشرکان شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل مشرکین
واژه مشرکین ریشه در زبان عربی دارد و از واژه «شرک» مشتق شده است. این اصطلاح در فرهنگ اسلامی و قرآنی به گروهی از مردم اشاره دارد که به جای پرستش خدای یگانه، به چندخدایی روی آورده و برای ذات باریتعالی شریک و همتا قائل میشدند. در صدر اسلام، اصطلاح مشرکین عمدتاً به بتپرستان مکه و شبهجزیره عربستان اطلاق میشد که در برابر دعوت پیامبر اسلام به توحید ایستادگی میکردند.
از نظر واژهشناسی، مشرکین جمعِ کلمه مشرِک است و در متون ادبی و دینی فارسی به عنوان مترادفی برای بتپرستان، ناموحدان و چندخداییان به کار میرود. قرآن کریم خطمشی و احکام مشرکین را از اهل کتاب (پیروان ادیان آسمانی مانند یهودیت و مسیحیت) جدا دانسته و آنها را به صراحت به بازگشت به سوی یکتاپرستی دعوت کرده است.
امروزه این واژه علاوه بر کاربردهای الهیاتی و تاریخی، در ادبیات اخلاقی و عرفانی نیز به صورت کنایی برای کسانی به کار میرود که به مادیات، قدرت یا هوای نفس خود بیش از خداوند اهمیت میدهند و به نوعی دچار «شرک خفی» هستند.