یعنی چه
مرداد در تقویم رسمی ایران پنجمین ماه سال و دومین ماه از فصل تابستان است و ۳۱ روز دارد. این واژه در اصل و ریشه کهن خود «اَمُرداد» بوده که به معنی بیمرگی، نامیرایی، زوالناپذیری و ابدیت است. تغییر آن به مرداد در فارسی امروزی یک تحول زبانی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی امروزی به صورت [مُرداد / mordād] است. در زبان پهلوی و اوستایی به صورت اَمُرداد (Amurdād) تلفظ میشده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف، معمولاً خود کلمه «ماه مرداد» (۸ حرف)، «امرداد» (۶ حرف) به عنوان نام کهن، یا «اسد» (۳ حرف) به عنوان نام برج فلکی آن است.
به انگلیسی
برای اشاره به خودِ این ماه ایرانی در متون انگلیسی از نگارش واژه با حروف لاتین استفاده میشود. از نظر بازه زمانی، این ماه با اوت (August) همپوشانی دارد و از نظر معنای لغوی، واژه Immortality معادل ریشه آن است.
به عربی
در زبان عربی برای معادل تقویمی و زمانی آن از واژه أغسطس استفاده میشود و برای ترجمه مفهوم لغوی و اساطیری آن (نامیرایی و بیمرگی)، واژههای الخلود و اللا موت به کار میروند.
به ترکی
در ترکی استانبولی، ماه میلادی همپوشان با این واژه را Ağustos مینامند. همچنین معادل دقیق معنای ریشهای آن یعنی جاودانگی و نامیرایی، واژه Ölümsüzlük است.
نماد چیست
در آیین زرتشت و اساطیر ایران باستان، امرداد یکی از امشاسپندان (فرشتگان مقرب) و نماد و نگهبان گیاهان، رستنیها، باروری و سرسبزی طبیعت است. در ستارهشناسی و ابراج فلکی نیز نماد این ماه صورت فلکی اسد یا همان شیر است.
جمعبندی و توضیح کامل ماه مرداد
ماه مرداد پنجمین ماه سال خورشیدی و دومین ماه از فصل تابستان است که در تقویم رسمی ایران ۳۱ روز دارد. این واژه در ریشه اوستایی خود «اَمُرداد» نام داشته که از سه بخش پیشوند نفی «اَ» (به معنی نه/بی)، ریشه «مَر» (به معنی مرگ) و پسوند «تات» (نشاندهنده دوام) تشکیل شده و در مجموع به معنای بیمرگی، نامیرایی و جاودانگی است. افتادن الفِ نفی در فارسی امروزی یک تغییر زبانشناختی رایج است.
در فرهنگ و اساطیر کهن ایرانی، امرداد فرشتهٔ پاک و مقربی است که وظیفهٔ نگاهبانی از گیاهان، درختان و سرسبزی زمین را بر عهده دارد و مظهر باروری طبیعت به شمار میرود. نماد نجومی و ستارهشناسی این ماه نیز برج اسد یا شیر است که با گرمای اوج تابستان تناسب دارد. این واژه در متون قرآنی کاربردی ندارد و کاملاً ریشه در زبانهای باستانی ایران دارد.