یعنی چه
ترکیب وصفی «پرنده خوشصدا» به هر نوع پرندهای اطلاق میشود که صدایی زیبا و الحانی موزون دارد. این اصطلاح یک واژه مفرد در لغتنامههای کلاسیک نیست، بلکه توصیفی عام برای پرندگان آوازخوان است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [parande-ye xoş-sedā] است که از سه واژه «پرنده» (صفت فاعلی از پریدن)، «خوش» (پیشوند صفتساز) و «صدا» (اسم) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع با توجه به تعداد حروف، خودِ ترکیب «پرنده خوش صدا» (۱۱ حرف) یا مصادیق آن مانند بلبل و عندلیب است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم عموماً از واژه تخصصی Songbird استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، اصطلاح Ötücü kuş برای پرندگانی که آوازهای مشخص و موزون سر میدهند به کار میرود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، پرندگان خوشصدا (به ویژه بلبل، عندلیب و هزاردستان) نماد عاشقی، شیدایی، فصاحت کلام و نغمهسرایی در وصف معشوق (گل) همزمان با آغاز بهار هستند.
جمعبندی و توضیح کامل پرنده خوش صدا
عبارت «پرنده خوش صدا» یک ترکیب وصفی اصیل در زبان فارسی است که برای توصیف پرندگانی با آواز دلنشین و نغمههای موزون به کار میرود. اگرچه این عبارت به عنوان یک مدخل مستقل در لغتنامههای کهن مانند دهخدا ثبت نشده، اما اجزای سازنده آن ریشههای کهنی در زبانهای اوستایی و پهلوی دارند و امروزه کاربرد فراوانی در زبان محاوره و ادبی دارد.
در حوزه حل جدول و معماهای کلامی، این عبارت دقیقاً از ۱۱ حرف تشکیل شده است، هرچند بسته به طراح جدول، واژههای مترادفی چون بلبل، عندلیب، قناری و هزاردستان نیز میتوانند پاسخهای جایگزین و رایج آن باشند.
از منظر نمادشناسی و ادبی، این پرندگان جایگاه ویژهای در شعر پارسی دارند؛ آنها پیامآوران بهار، مظهر شور و مستی، و نماد عاشق وفاداری هستند که غزلخوانی و فصاحت کلام خود را به پای معشوق نثار میکنند.