یعنی چه
طراره در لغتنامههای معتبر به معنی زن جیببر، چابکدست و فریبکار آمده است. این واژه شکل مؤنث «طرّار» است. در ادبیات سنتی و عاشقانه فارسی، گاهی از این کلمه یا صفت طرار برای توصیف چشم و زلف معشوق به دلیل ربودن دل و دینِ عاشق استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت طَرّارَه [ṭarrāreh] است که حرف «ر» اول آن دارای تشدید میباشد.
در جدول
پاسخ پنج حرفی برای راهنمای جدول با مفاهیمی چون دزد، جیببر یا زن حیلهگر، کلمه «طراره» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم طراره (دزد و جیببر) از واژگانی چون Pickpocket یا Swindler استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی و واژگان مترادف آن شامل دزد، سارق، عیار، محیل، مکار، تردست و چابکدست است. در مقابل، واژههایی مثل امین، درستکار و صادق متضاد آن هستند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک، این واژه نماد مکر، عیاری و چابکدستی در دزدی است. اما در نگاه عرفانی و بستر اشعار عاشقانه، به نمادی برای قدرت معشوق در ربودن دل، ایمان و هوش از سر عاشق تبدیل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل طراره
واژه طراره ساختاری مؤنث یا مشتق از کلمه عربی «طرّار» است که از ماده «طَرَّ» به معنی بریدن ریشه میگیرد؛ چرا که در گذشته کیسهبران بند کیسه پول را با تردستی میبریدند. اگرچه شکل مستقل «طراره» به عنوان یک واژه اصیل و پرکاربرد در لغتنامههای شاخص فارسی چندان رایج نیست، اما ریشه اصلی آن یعنی طرار به وفور در متون کهن به کار رفته است.
این کلمه در بستر زبان فارسی دو رویه معنایی دارد؛ در معنای عامیانه و اجتماعی به دزد، جیببر، کلاهبردار و شخص محیل اشاره دارد و در بستر ادبیات و شعر فارسی، به شکلی استعاری برای زلف و چشم معشوق استفاده میشود که با زیبایی خود دل عاشق را میرباید.