یعنی چه
این عبارت یک ترکیب کهن و اصیل در پارسی دری است که به عمل نوشتن گواهی، شهادت دادن به صورت مکتوب و تنظیم سند اقرار اشاره دارد. واژهٔ «نبشتن» شکل باستانی واژهٔ «نوشتن» است.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس آواشناسی پارسی دری و کهن به صورت گَوایی (gawāyī) و نِبِشتَن (nibeštan) است که امروزه به صورت گواهی نوشتن تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این راهنما دقیقاً واژهٔ «گوایی نبشتن» است که ۱۰ حرف دارد. معادلهای دیگر آن گواهی نوشتن و محضر نوشتن هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم حقوقی و سنتی از اصطلاحات رسمی مربوط به گواهی مکتوب و شهادت کتبی استفاده میشود.
به عربی
در زبان و فرهنگ عربی، این مفهوم با مکتوب کردن دین و شهادتها گره خورده است که در آیه ۲۸۲ سوره بقره (آیه دین) نیز به لزوم نوشتن آن اشاره شده است.
نماد چیست
این عبارت یک فعل مرکب حقوقی و زبانی است و نماد اسطورهای خاصی ندارد، اما در مفهوم عام و سنتی، «قلم و طومارِ محضر» نماد بصری ثبت و ضبط شهادت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل گوایی نبشتن
واژهٔ کهن و اصیل «گوایی نبشتن» از ترکیبهای استوار پارسی دری است که پیشینهٔ آن به زبان پهلوی بازمیگردد. این عبارت به معنای شهادت دادن مکتوب، گواهی نوشتن و ثبت رسمی اقرار بر روی کاغذ یا پوست است و در ادبیات حماسی ایران از جمله شاهنامه فردوسی برای تایید پادشاهی یا عهود رسمی به کار رفته است.
این واژه از نظر مفهومی با قوانین حقوقی و تاکیدهای دینی بر مکتوب کردن شهادتها و بدهیها (مانند مفاهیم مطرح شده در آیه دین قرآن کریم) همخوانی کامل دارد. ریشهٔ «گوایی» به معنای گواهی و «نبشتن» صورت باستانی نوشتن است که اصالت زبانی این ترکیب را نشان میدهد.