یعنی چه
واژه قذارت به معنای ناپاکی، کثیفی، آلودگی و پلیدی است. این کلمه هم برای اشاره به کثافات و ناپاکیهای ظاهری و مادی (مانند چرک و گل) و هم برای اشاره به آلودگیهای معنوی و باطنی (مانند گناه و زشتیهای اخلاقی) به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت قَذارَت (qa-dhā-rat) تلفظ میشود. ریشه آن عربی است و حرف «ذ» در آن با صدای ذال تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند پلیدی، ناپاکی، کثافت و نجاست به عنوان راهنما آمده و پاسخ پنج حرفی آن «قذارت» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از واژههای Filth برای پلیدی شدید، Dirtiness برای کثیفی ظاهری، و Impurity برای ناپاکی و آلودگیهای معنوی یا ترکیبی استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای اصیل و دقیق فارسی برای این واژه شامل پلیدی، ناپاکی، چرکینی، آلایش و آلودگی هستند که در متون مختلف جایگزین آن میشوند.
در قرآن
خودِ واژه «قذارت» با این رسمالخط در متن قرآن کریم نیامده است. با این حال، مفاهیم هممعنی و جایگزین آن مانند «رِجْس» (به معنی پلیدی باطنی و گناه در آیه تطهیر) و «نَجَس» (در آیه ۲۸ سوره توبه برای اشاره به ناپاکی مشرکان) بارها برای رساندن این مفهوم استفاده شدهاند.
نماد چیست
در ادبیات، عرفان و فرهنگ عامه، قذارت نماد دلبستگیهای دنیوی، مادیگرایی، وسوسههای شیطانی، گناه و تاریکی روح است. در متون عرفانی، تعلقات دنیا به عنوان آلودگی و قذارتی توصیف میشوند که سالک باید روح خود را از آنها تطهیر کند.
جمعبندی و توضیح کامل قذارت
واژه قذارت یک واژه وامگرفته از زبان عربی است که از ریشه (ق - ذ - ر) مشتق شده و در زبان فارسی کاربرد فراوانی دارد. این کلمه در اصل به معنای کثیف شدن و ناپاکی است و دایره معنایی آن هم شامل آلودگیهای ملموس و مادی مانند چرک و کثافت میشود و هم آلودگیهای معنوی را در بر میگیرد.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، قذارت نقطه مقابل طهارت و پاکیزگی قرار دارد. اگرچه عین این کلمه در قرآن نیامده، اما مترادفهای آن نظیر رجس و نجس برای توصیف پلیدیهای اخلاقی و اعتقادی به کار رفتهاند. در متون عرفانی نیز این واژه به عنوان نمادی برای مادیگرایی و گناهان به کار میرود که روح انسان برای تکامل باید از آنها پاک شود.