یعنی چه
این اصطلاح در هندسه سنتی (مانند کتاب التفهیم ابوریحان بیرونی) به کار میرفته است. بر اساس قضایای هندسی، اندازهٔ هر زاویهٔ خارجی در یک مثلث برابر با مجموع دو زاویهٔ داخلیِ غیرمجاور یا همان زوایای مقابلهٔ اندرونی آن است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب وصفی به صورت [zāviye-ye moqābele-ye andaruni] است که از سه واژهٔ زاویه، مقابله و اندرونی تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای طراحان جدول در خصوص زوایای روبروی زاویه خارجی در ریاضیات قدیم.
به انگلیسی
در ریاضیات مدرن و متون انگلیسی، برای اشاره به این مفهوم از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای امروزی و روان این اصطلاح در کتابهای ریاضی و هندسه فعلی، «زاویهٔ داخلی غیرمجاور» یا «زاویهٔ داخلی مقابل» نامیده میشوند.
در قرآن
عبارت «زاویهٔ مقابلهٔ اندرونی» یک اصطلاح کاملاً تخصصی، ریاضی و هندسی است و در متن قرآن وجود ندارد؛ اگرچه ریشههای کلماتی مانند «قبل» در قالب کلمات دیگر در قرآن دیده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل زاویه ٔ مقابله ٔ اندرونی
اصطلاح «زاویهٔ مقابلهٔ اندرونی» یک ترکیب وصفی مرکب در هندسه سنتی و ریاضیات کهن ایران است که نمونههای بارز استفاده از آن در آثار دانشمندانی چون ابوریحان بیرونی به چشم میخورد. این واژه دقیقاً به زوایایی از مثلث اشاره دارد که در درون شکل قرار گرفتهاند اما به زاویهٔ خارجی مدنظر متصل یا مجاور نیستند، بلکه در برابر آن قرار دارند.
در ساختار واژگانی، این اصطلاح ترکیبی از واژگان عربی (زاویه و مقابله) و واژهٔ اصیل فارسی (اندرونی) است. در آموزش ریاضیات امروزی، این عبارت جای خود را به اصطلاحات سادهتر و ملموستری مانند «زاویهٔ داخلی غیرمجاور» یا «زاویهٔ داخلی مقابل» داده است تا دانشآموزان راحتتر قضایای مربوط به زوایای مثلث را درک کنند.