یعنی چه
وانهادن در زبان فارسی به معنای دست کشیدن از چیزی، ترک کردن یک موقعیت یا فرد، سپردن کار یا مسئولیتی به دیگری، و همچنین معوق کردن و به تأخیر انداختن امور به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «وا نَ ها دَن» است که بن مضارع آن «وانِه» (vâ-neh) میباشد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «رها کردن»، «ترک کردن» یا «معوق ساختن» به کار میرود و دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد جملات، واژههای فوق دقیقترین معادلهای انگلیسی برای این فعل پارسی هستند.
به فارسی
این واژه از ریشه پارسی اصیل (ایرانی کهن) است. واژگان همخانواده آن شامل «وانهاده»، «واگذار» و «نهادن» است. ریشه آن از پیشوند «وا» (به معنی باز یا به عقب) و فعل «نهادن» شکل گرفته است.
در قرآن
خود واژه «وانهادن» به دلیل اصالت فارسی در متن عربی قرآن وجود ندارد؛ اما در ترجمههای کهن و تاریخی قرآن (مانند تفسیر طبری) مترجمان برای برگرداندن افعالی نظیر «تَرَکَ» (رها کرد) یا «نَبَذَ» (پشت سر انداخت) از این فعل بهره بردهاند.
نماد چیست
وانهادن یک فعل و مفهوم انتزاعی در زبان و ادبیات است؛ از این رو، نماد مادی، نشانهشناختی یا تصویری ثبتشدهای در فرهنگها برای آن وجود ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل وانهادن
واژه «وانهادن» یکی از افعال پیشوندی و اصیل زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند «وا» و فعل «نهادن» پدید آمده است. این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به معانی گوناگونی از جمله رها کردن، سپردن، اعراض کردن و حتی به تعویق انداختن یک کار معنا شده است که نشاندهنده ظرفیت بالای معنایی آن در ساختارهای مختلف جملات است.
بررسی سیر تاریخی این واژه نشان میدهد که در ادبیات کهن و سبک خراسانی، گاهی به معنای «تکیه دادن و استوار کردن چیزی به چیز دیگر» نیز کاربرد داشته است. امروزه این واژه جنبهای رسمی و ادبی دارد و در متون نگارشی به عنوان جایگزینی فصیح برای عبارات دمدستیتر نظیر ترک کردن یا واگذار کردن استفاده میشود.