یعنی چه
این عبارت کنایهای مشهور در زبان فارسی است و به دیدارهایی اشاره دارد که زمان زیادی در آنها صرف حرف زدن و بحث کردن میشود، اما در نهایت هیچ تصمیم سازنده یا اقدام عملی از دل آنها بیرون نمیآید؛ به عبارتی یعنی «حرف زدند اما هیچ کاری نکردند».
تلفظ
تلفظ روان این عبارت ترکیبی به صورت [نِ شَ تَ وَ گُ تَ وَ بَ خا تَ] است که سه فعل گذشته را با واو عطف به هم متصل میکند.
در جدول
پاسخ صحیح و دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این ضربالمثل کنایی، خودِ عبارت «نشستند و گفتند و برخاستند» با ۲۱ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از اصطلاحات فوق برای رساندن مفهوم جلسات پر سر و صدا اما بیفایده و وعدههای بدون پشتوانه عملی استفاده میشود.
به عربی
در ادبیات عرب برای توصیف افراد یا مجالسی که فقط به گفتار بسنده کرده و پایبند به عمل نیستند، از این تعابیر استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و عبارات مترادف فارسی آن شامل «گفتارِ بیکردار»، «مجلسآرایی بیحاصل» و «طبل توخالی» است که همگی بر پوچی سخن بدون عمل دلالت دارند.
نماد چیست
این عبارت در تحلیلهای سیاسی و اجتماعی به عنوان نمادی از کاغذبازیها، جلسات تشریفاتی دولتی، بروکراسیهای طولانی و وعدههای انتخاباتی یا مدیریتیِ بدون پشتوانه اجرایی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نشستند و گفتند و برخاستند
عبارت «نشستند و گفتند و برخاستند» یکی از کنایات و ضربالمثلهای عمیق و کاربردی در فرهنگ و ادبیات فارسی است. ریشهٔ این عبارت به ادبیات حماسی ایران و شاهنامه فردوسی بازمیگردد؛ جایی که در یک بیت معروف آمده است: «پی مصلحت مجلس آراستند / نشستند و گفتند و برخاستند». این بیت به خوبی نشان میدهد که چگونه از دیرباز، تشکیل جلسات بدون پشتوانه اجرایی مورد نقد سخنوران بزرگ بوده است.
امروزه این اصطلاح بیشتر در فضای سیاسی، اداری و اجتماعی برای انتقاد از بروکراسیهای عقیم، دیپلماسیهای بینتیجه و کارهای تشریفاتی به کار میرود. هر زمان که گروهی برای حل یک مشکل گرد هم آیند اما زمان خود را صرفاً با تعارفات و بحثهای بیثمر هدر دهند و بدون هیچ مصوبه یا اقدام جدی متفرق شوند، این ضربالمثل به کار میرود.
اگرچه این عبارت ریشه در شاهنامه دارد، اما مفهوم آن یک دغدغه جهانی و فراتاریخی است. در ادبیات ملل دیگر مانند انگلیسی، عربی و حتی ترکی نیز معادلهای دقیقی برای آن وجود دارد. همچنین از نظر معنایی با آموزههای اخلاقی و آیاتی که از سخن گفتن بدون عمل انتقاد میکنند (مانند آیه ۲ سوره صف)، قرابت و همسویی مفهومی آشکاری دارد.