یعنی چه
عبارت «نماد معصومیت» به ویژگی، فرد یا شیئی اطلاق میشود که بالاترین حد از پاکی، بیگناهی و خلوص را در ذهن تداعی کند. این واژه ترکیبی از «نماد» (واژه اصیل فارسی به معنی نشانه و مظهر) و «معصومیت» (مصدر جعلی از ریشه عربی ع-ص-م به معنی حفظ کردن از بدی و بیگناهی) است و به معنای تجسم عینی طهارت و صفا در ادبیات و فرهنگ عامه به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [namāde ma'soomiyyat] است که واژه اول با واج پایانیِ کسرهٔ اضافه به واژه دوم متصل میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ اصلی برای این عبارت ۱۱ حرفی خودِ «نماد معصومیت» است. مصادیق آن مانند کبوتر سفید یا کودک نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این مفهوم از ترکیب Symbol of innocence استفاده میشود که دقیقاً معادل مظهر و نشانه بیگناهی است.
به عربی
در زبان عربی، تعبیر «رمز البراءة» بیشتر برای پاکیِ کودکانه و بیگناهی عام، و تعبیر «مظهر العصمة» در اصطلاحات کلامی و مذهبی به کار میرود.
در قرآن
خودِ ترکیب «نماد معصومیت» یک اصطلاح معاصر است و در قرآن وجود ندارد. با این حال، ریشه کلمه یعنی «عصم» به معنای حفظ کردن و منع از بدی در آیاتی مانند «وَاللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ» (سوره مائده، آیه ۶۷) و «لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ» (سوره هود، آیه ۴۳) آمده است. همچنین در فرهنگ اسلامی، پیامبران و اهلبیت مظهر و تجسم عینی عصمت شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل نماد معصومیت
عبارت «نماد معصومیت» مظهر جلوه کنایی از مفهوم بیگناهی، پاکدامنی و دور بودن از آلودگیهای دنیاست. این اصطلاح از یک جزء اصیل فارسی (نماد) و یک جزء وامواژه از ریشه عربی (معصومیت) تشکیل شده است و در ادبیات و روانشناسی کاربرد فراوانی دارد.
در فرهنگها و ملل مختلف، جلوههای عینی متعددی برای این مفهوم وجود دارد؛ برای مثال نوزادان و کودکان خردسال، رنگ سفید در پوشش، گلهایی نظیر رز سفید و مریم، و حیواناتی مانند کبوتر سفید و بره کوچک به عنوان مصادیق بارز و نمادین معصومیت در سراسر جهان شناخته میشوند.
اگرچه این ترکیب به شکل امروزی در متون کهن یا آیات قرآن سابقه مستقیم ندارد، اما ریشه معنایی آن یعنی حفظ از گناه و اشتباه، شالودهٔ مفهوم عصمت در باورهای دینی است و به عنوان والاترین درجه طهارت روحی انسان تلقی میشود.