یعنی چه
به رسمیت شناختن، معرفی کردن یا اعلام رسمی کسی به عنوان «قدیس» (شخصی بسیار پارسا، پاک و مقرب درگاه الهی). این اصطلاح بیشتر در سنت مسیحیت (بهویژه کلیسای کاتولیک و ارتدکس) کاربرد دارد و به فرآیند رسمی مذهبی اطلاق میشود که طی آن، کلیسا پس از بررسی زندگی و معجزات یک فرد درگذشته، او را رسماً در زمرهٔ اولیاءالله و مقدسان قرار میدهد.
تلفظ
این عبارت به صورت [قَدّیس خوانْدَن] تلفظ میشود که در آن واژهٔ قدیس دارای تشدید روی حرف دال است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه به صورت ۱۰ حرفی و به شکل «قدیس خواندن» میآید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای این مفهوم از فعل اختصاصی Canonize استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی عبارات إعلان القداسة یا اعتبارُهُ قِدِّیساً به این مفهوم اشاره دارند.
به فارسی
عبارتهای مترادف فارسی آن شامل مقدس شمردن، در زمرهٔ اولیاء قرار دادن و والامقام دانستن است. واژهٔ قدیس صفت مبالغه از ریشهٔ عربی «قدس» (پاکی و طهارت) بوده و «خواندن» ریشهٔ اصیل فارسی دارد.
در قرآن
خود ترکیب «قدیس خواندن» در قرآن نیامده است؛ اما ریشهٔ آن (قدس) به صورتهای مختلف در قرآن به کار رفته که همگی به معنای پاکیِ مطلق، تنزیه و مبارک بودن است؛ مانند «وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ» (بقره/۳۰).
جمعبندی و توضیح کامل قدیس خواندن
عبارت «قدیس خواندن» یک ترکیب فعلی در زبان فارسی است که جزء اول آن یعنی «قدیس» ریشه در زبان عربی (قدس) دارد و جزء دوم آن یک فعل اصیل فارسی است. این اصطلاح اشاره به یک فرآیند رسمی و مذهبی، بهویژه در کلیساهای کاتولیک و ارتدکس دارد که طی آن، پس از بررسی دقیق زندگی و معجزات یک شخص درگذشته، او را رسماً به عنوان ولیّ خدا و فردی مقدّس معرفی میکنند.
در هنر و نمادشناسی مذهبی، افرادی که قدیس خوانده میشوند معمولاً با هالهٔ نوری در اطراف سرشان تصویر میشوند که نشاندهندهٔ فیض الهی و طهارت روح آنهاست. اگرچه خود این ترکیب فعلی در متن قرآن وجود ندارد، اما ریشهٔ سهحرفی آن یعنی «قدس» در آیات متعددی برای اشاره به پاکی مطلق، سرزمینهای مقدس و تسبیح خداوند به کار رفته است.
از نظر واژهشناسی و مترادفهای فارسی، این عبارت با مفاهیمی چون مقدس شمردن، والامقام دانستن و تکریم مذهبی همپوشانی دارد و در نقطهی مقابل مفاهیمی مثل تکفیر کردن یا ملعون خواندن قرار میگیرد.