یعنی چه
واژه «فَأَشَارَتْ» یک فعل ماضی، مفرد مؤنث غایب از باب افعال است که در متون دینی و ادبی به معنای «پس آن زن اشاره کرد» یا «پس با دست یا چشم علامت داد» به کار میرود.
تلفظ
این کلمه با فتحة فاء، همزه مفتوح، شین با الف مدّی و تاء ساکن در آخر به صورت «فَأَشَارَتْ» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف خود واژه، «فاشارت» و دارای ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم ترکیبی و زمان ماضی مؤنث از عباراتی که نشاندهنده اشاره کردن یک زن در گذشته است استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: پس اشاره کرد، پس با دست یا چشم اشاره کرد، پس علامت داد.
در قرآن
این کلمه دقیقاً یکبار در قرآن کریم در آیه ۲۹ سوره مبارکه مریم آمده است: «فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ ۖ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمهدِ صَبِيًّا» که اشاره به واقعه سخن گفتن حضرت عیسی (ع) در گهواره دارد، زمانی که حضرت مریم به نوزاد اشاره کرد تا پاسخ قوم را بدهد.
نماد چیست
در بافتار تاریخی و قرآنی، این حرکت نماد روزه سکوت حضرت مریم، تسلیم در برابر فرمان الهی و ارجاع دادن منکران به معجزه و حجت آشکار خداوند است.
جمعبندی و توضیح کامل فاشارت
واژه «فَأَشَارَتْ» یک فعل ترکیبی فصیح عربی است که به دلیل کاربرد برجسته و منحصربهفردش در قرآن کریم، جایگاه ویژهای در تفاسیر، ادبیات دینی و جدولهای کلمات متقاطع فارسی پیدا کرده است. این کلمه از ترکیب حرف عطف «فَـ» به معنای پس/سپس و فعل ماضی «أَشَارَتْ» از ریشه «ش و ر» ساخته شده و معنای دقیق آن «پس آن زن اشاره کرد» میباشد.
شهرت اصلی این لفظ به داستان حضرت مریم (س) بازمیگردد؛ زمانی که ایشان در پاسخ به سرزنشهای قوم خود سکوت اختیار کرد و با اشاره به نوزادش حضرت عیسی (ع)، آنها را شگفتزده ساخت. این کلمه ساختاری ۶ حرفی دارد و همخانواده کلماتی چون اشاره، مشاور و مستشار است.