یعنی چه
بدشگون بودن به معنای نحس، شوم و ناخوشیمن بودن یک زمان، موجود، شیء یا رویداد است؛ به طوری که بر اساس باورهای عامیانه، نشانهای از وقوع یک حادثه ناگوار یا بدبختی در آینده تلقی شود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [بَدْ شُ گُونْ بُو دَ نْ] است که از ترکیب صفت «بد» و اسم «شگون» به همراه مصدر «بودن» ساخته شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، میتواند خود واژهٔ «بدشگون بودن» (۱۰ حرف) یا واژههای هممعنی مانند نحس، شوم و بدیمن باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و متن، از واژههای Ominous برای حالت تهدیدآمیز و Ill-omened یا Inauspicious برای طالع بد استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای فارسی این واژه شامل بدیمن، نحس، شوم، بدفال، نامبارک، بداختر و تشأم هستند. در نقطه مقابل، متضادهای آن شامل خوششگون، خوشیمن، مبارک، فرخنده، میمون و همایون قرار دارند. واژه «شگون» در اصل ریشه هندی (سُگَن به معنی فال نیک) دارد که با ورود به فارسی و ترکیب با «بد»، معنای معکوس یافته است.
نماد چیست
در فرهنگهای مختلف، بدشگون بودن با نمادها و باورهایی نظیر صدای جغد بر بام، دیدن کلاغ سیاه یا گربه سیاه، نحسی عدد ۱۳، شکستن آینه، باز کردن چتر در محیط بسته یا ریختن نمک پیوند خورده است. در فرهنگ اسلامی و آیات قرآن (مانند آیه ۱۳۱ سوره اعراف)، این نوع فال بد زدن که «تطیر» یا «تشاؤم» نام دارد، به شدت رد و سرزنش شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بدشگون بودن
واژهٔ «بدشگون بودن» یکی از اصطلاحات کهن در فرهنگ عامه و زبان فارسی است که به معنای ناخوشیمن، نحس و شوم بودن یک پدیده یا زمان اشاره دارد. ریشهٔ واژهٔ «شگون» در اصل به معنای «فال نیک» بوده و از زبان هندی به فارسی راه یافته است، اما ترکیب آن با پیشوند «بد»، معنای اثری ناگوار و طالعی تاریک را به خود گرفته است.
این مفهوم در باورهای سنتی و تودههای مردم سراسر جهان با نمادهایی چون شیون جغد، عدد ۱۳ یا گربه سیاه تجسم مییابد. با این حال، در تفکر عقلانی و همچنین در فرهنگ قرآنی، پدیدهٔ فال بد زدن (تطیر) به شدت نفی شده و ریشهٔ تمام مقدرات و رویدادها صرفاً به اراده و حکمت الهی پیوند داده شده است.