معنی
واژه رثا در زبان فارسی به معنای گریستن بر مرده، اقامه عزا و برشمردن صفات پسندیده و نیکیهای شخص فوتشده است. این مفهوم معمولاً در ادبیات به شکل اشعار حزنانگیز تجلی مییابد.
یعنی چه
عبارت رثا زمانی به کار میرود که فردی در فراق عزیزی از دست رفته، زبان به گله، اندوه و ستایش ویژگیهای اخلاقی او بگشاید تا هم یادش را جاودانه کند و هم غبار غم را از دل بتکاند.
مترادف
این کلمات همگی در معنای ابراز غم، برپایی مراسم عزا و سرودن اشعار غمانگیز برای مردگان با کلمه رثا همپوشانی دارند.
متضاد
واژههایی مانند تهنیت و شادباش که برای تبریک به زندگان هستند و کلماتی نظیر مدح که به ستایش افراد زنده میپردازند، در نقطه مقابل رثا قرار میگیرند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سه حرفی عربی مشتق شدهاند؛ برای نمونه «مرثیه» به شعر سوگواری و «راثی» به شخص مرثیهسرا اشاره دارد.
ریشه
رثا در اصل شکل تخفیفیافته واژه عربی «رَثاء» است که به عنوان مصدر وارد زبان فارسی شده و دستمایه خلق آثار ادبی فراوانی در بخش اشعار غنایی شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، هرگاه با راهنماییهایی نظیر «سوگواری»، «گریه بر مرده»، «مرثیهسرایی» یا «ستایش فرد درگذشته» مواجه شدید، واژه ۳ حرفی «رثا» یکی از پاسخهای اصلی و دقیق است.
جمعبندی و توضیح کامل رثا
واژه «رثا» (که در اصل عربی رثاء بوده) یکی از اصطلاحات کلیدی و کهن در ادبیات منظوم و منثور است که به معنای سوگواری، گریستن بر فرد درگذشته و برشمردن صفات نیکو و اخلاق پسندیده اوست. این مفهوم در فرهنگ و ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد و به عنوان یکی از شاخههای مهم شعر غنایی شناخته میشود که در آن شاعر، اندوه جانکاه خود را از فقدان یک شخصیت بزرگ، دوست یا خویشاوند ابراز میدارد.
از نظر ریشهشناختی، این کلمه با واژههایی چون مرثیه و راثی همخانواده است. با وجود اینکه مفهوم یادکرد صالحان و سوگ در فرهنگ اسلامی جریان دارد، اما خود این واژه به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است. رثا در حقیقت نمادی از وفاداری به حافظه تاریخی، جاودانهسازی نام نیکی که از مردگان بر جای مانده و تسلای خاطر بازماندگان از طریق جادوی کلمات است.