یعنی چه
عبارت «همنشینی و مجالست» یک ترکیب عطفی تأکیدی است که از دو واژه هممعنی تشکیل شده و بر مفهوم معاشرت، نشستوبرخاست و مأنوس شدن با دیگران دلالت دارد. این واژه در ادبیات کلاسیک و زبان معمولی برای نشان دادن روابط اجتماعی نزدیک و رفتوآمد داشتن با افراد به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «همنِشینی وَ مُجالِسَت» است. واژه اول از ترکیبهای اصیل فارسی و واژه دوم مشتق از زبان عربی است.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای متقاطع خودِ واژه «همنشینی و مجالست» است که ۱۴ حرف دارد. کلمات مترادفی مانند معاشرت، مصاحبت، مؤانست و منادمت نیز بسته به تعداد حروف جدول میتوانند به عنوان پاسخهای جایگزین استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم همنشینی و ارتباط نزدیک اجتماعی از واژگانی چون Companionship (رفاقت و مصاحبت) و Company (همراهی و دمسازی) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر واژه «المجالسة» که ریشه بخش دوم این عبارت است، کلماتی مانند المصاحبة و المعاشرة نیز دقیقاً همین معنای دمسازی و نشستوبرخاست را افاده میکنند.
در قرآن
عین عبارت «همنشینی و مجالست» در قرآن نیامده است؛ اما کلمات همخانواده آن مانند «المجالس» (جمع مجلس) در آیه ۱۱ سوره مجادله به کار رفته است که میفرماید: «إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا...» (چون به شما گفته شود در مجالس جا باز کنید، جا باز کنید). همچنین مفهوم همنشین با واژگانی چون «قرین» در قرآن مطرح شده است.
جمعبندی و توضیح کامل همنشینی و مجالست
عبارت «همنشینی و مجالست» یک ترکیب زیبای مترادف در زبان فارسی است که برای تأکید بر اهمیت روابط اجتماعی، رفتوبرآمد و همدمی با دیگران به کار میرود. این اصطلاح از دو بخش فارسی (همنشینی) و عربی (مجالست از ریشه جلس) تشکیل شده و در متون ادبی و اخلاقی ما جایگاه ویژهای دارد.
در فرهنگ ادبی و عرفانی ایران، همنشینی نمادی از تأثیرپذیری ناخودآگاه روح انسان است؛ به طوری که سخنوران بزرگی مانند مولوی، تأثیر همنشین نیک را به عطر مشک و همنشین بد را به سیاهی دیگ تشبیه کردهاند. این مفهوم نشاندهنده اهمیت انتخاب معاشران در شکلگیری شخصیت انسان است.