یعنی چه
واژه صقران دارای سه معنای مشخص است: نخست به عنوان تثنیه «صقر» در عربی به معنی دو شاهین یا دو مرغ شکاری؛ دوم در اصطلاح کالبدشناسی چهارپایان به دو دایره یا پیچش مو که در پشت محل قرارگیری نمد زین (زینگاه) اسب قرار دارد؛ و سوم به عنوان یک اسم خاص (اعلام) که نام یکی از روستاهای قدیمی منطقه ساوه از توابع قم در کتاب تاریخ قم است.
تلفظ
این واژه به صورت صَقْران (فتحه روی صاد، سکون روی قاف) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه ۵ حرفی معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «دو شاهین» یا «دو باز شکاری» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به معنای مورد نظر، در مراجع انگلیسی معادلهای فوق برای آن استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و شکل تثنیه کلمه الصقر است.
در قرآن
خود واژه «صقران» یا «صقر» (با صاد) در قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، برخی لغویون آن را با واژه «سَقَر» (با سین) همریشه میدانند که به معنی تغییر رنگ و ذوب شدن پوست در اثر گرماست و ۴ بار در قرآن به عنوان یکی از نامها یا درکات جهنم آمده است.
نماد چیست
واژه صقر (مفردِ صقران) در فرهنگ عرب و خاورمیانه، نماد بارز تیزبینی، شجاعت، مناعت طبع، سرعت و قدرت شکارگری است و در کشورهای حوزه خلیج فارس به عنوان نماد ملی و نشانه اصالت شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل صقران
واژه «صقران» یک کلمه با ریشه عربی (از ماده صقر) است که در زبان فارسی بیشتر در متون کهن ادبی، لغتنامهها و به عنوان یک اصطلاح خاص در کالبدشناسی اسب کاربرد دارد. رایجترین معنای آن «دو شاهین» یا «دو مرغ شکاری» است که ریشه در تثنیه بودن این کلمه دارد.
علاوه بر معنای پرنده، این واژه در گذشته برای توصیف دو خط یا دایره مویی پشت زین اسب نیز به کار میرفته و حتی نام جغرافیایی یک روستای قدیمی در منطقه ساوه بوده است. شناخت این واژه اصیل به درک بهتر متون کلاسیک و حل جدولهای کلمات متقاطع کمک میکند.
اگرچه خود کلمه با حرف صاد در قرآن نیامده، اما ارتباط ریشهشناختی جالبی با واژه «سقر» به معنی جهنم دارد. همچنین مفرد این کلمه (صقر) در نمادشناسی فرهنگی منطقه، مظهر بلندپروازی، نگاه تیز و قدرت است.