یعنی چه
واژه «زیباییها» جمع کلمه «زیبایی» (حاصل مصدر از زیبا) است. این کلمه برای اشاره به قشنگیها، حسنها، نیکوییها، جمالها و جلوههای دلپذیر، موزون و آراسته در طبیعت، هنر، اخلاق یا چهره به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت مصوت کشیده و کوتاه [زیبایها] است که از ترکیب واژه «زیبایی» و نشانه جمع فارسی «ها» تشکیل شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، کلمه دوازده حرفی مورد نظر خودِ «معنی زیبایی ها» است. همچنین کلماتی مانند جمال، حسنها، نیکوییها و قشنگیها نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و کوتاهتر متداول هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Beauty به معنای زیبایی است که شکل جمع آن به صورت Beauties برای اشاره به زیباییها یا مظهرهای زیبایی به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم جمع زیباییها از کلماتی مانند محاسن یا جمالات استفاده میشود که مفرد آنها حسن و جمال است.
در قرآن
از آنجا که این کلمه ریشه اصیل فارسی دارد، عیناً در متن قرآن نیامده است؛ اما مفاهیم معادل آن به وفور با واژههایی مثل «حُسن» (نیکی و زیبایی)، «جَمال» (مانند آیه ۶ سوره نحل) و «زینت» به کار رفته است. همچنین در احادیث آمده که خداوند «جمیل» است و زیبایی را دوست دارد.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، زیباییها نمادی از کمال الهی، تجلی عشق، بهار و حقیقت هستند. در فلسفه افلاطونی زیبایی با نیکی و حقیقت ملازم است و در عرفان ایرانی، زیباییهای جهان مادی سایه و نمادی از حسن و جمال مطلق خداوند به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل معنی زیبایی ها
واژه «زیباییها» یک کلمه اصیل فارسی با ریشهای کهن در زبان پهلوی است که به جلوهها و مظاهر قشنگی، موزون بودن و نیکویی در جهان پیرامون اشاره دارد. این واژه مفاهیمی فراتر از ظاهر مادی را در بر میگیرد و شامل زیباییهای اخلاقی، هنری و طبیعی نیز میشود.
در نظامهای فلسفی و عرفانی، زیباییها همواره به عنوان نمادی از کمال، حقیقت و تجلی جمال الهی شناخته شدهاند. برگردان این واژه در زبانهای دیگر مانند انگلیسی (Beauties) و عربی (محاسن) نیز همین بار معنایی دلپذیر و ستودنی را منتقل میکند.