یعنی چه
واژهٔ مطنطن برای توصیف کلام، نوشته یا مجالس و اشیایی به کار میرود که ظاهری بسیار مجلل، فخیم و دهانپُرکن دارند، هرچند ممکن است از نظر محتوایی عمیق نباشند؛ به عبارتی هر چیزی که دارای شکوه و صدا و پژواک ظاهری است.
تلفظ
این واژه به صورت مُطَنْطَن (با ضمه روی میم و فتح روی طاء اول و دوم) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'پرطمطراق'، 'بلندآوازه' یا 'سخن باابهت' به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، از کلماتی که بار معنایی خودنمایی، ابهت ظاهری یا طنین صدا را دارند استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن این مفهوم از واژگانی استفاده میشود که به شکوه، زرق و برق و جلال ظاهری اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای روان و سره فارسی یا واژگان رایج جایگزین آن شامل فخیم، پرطمطراق، گرانمایه، شکوهمند و باابهت هستند که برای توصیف گفتار یا اشیاء لوکس استفاده میشوند.
نماد چیست
مطنطن فاقد نمادگرایی اسطورهای یا مذهبی در تاریخ و ادبیات است؛ بلکه صرفاً یک صفت ادبی و کاربردی برای توصیف ابهت، سرصدا و جلوهٔ بیرونی پدیدهها به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مطنطن
واژهٔ «مطنطن» یک صفت فصیح ادبی با ریشهٔ عربی (از مصدر طنطنه) است که به زبان فارسی وارد شده و در اصل از اسامی صوتپژواک برای تقلید صداهای طنینانداز اقتباس شده است. این کلمه در ادبیات فارسی برای توصیف کلام، نوشتهها، مجالس یا اشیایی به کار میرود که زرقوبرق، شکوه و ابهت ظاهری زیادی دارند و به اصطلاح دهانپُرکن هستند.
اگرچه این واژه بار معنایی جلال و عظمت را دوش میکشد، اما در بسیاری از بافتهای متنهای ادبی کنایه از چیزی است که اگرچه ظاهری بسیار پرطمطراق و فخیم دارد، اما ممکن است درونمایه و عمق چندانی نداشته باشد. بررسی ریشهشناختی آن نیز نشان میدهد که مفهوم اولیه آن با صدا و پژواک گره خورده و سپس به شکوه مجلل مجازاً تغییر یافته است.