یعنی چه
واژه «بشاشتر» از ترکیب صفت مبالغه عربی «بشاش» (به معنی بسیار خندان و گشادهرو) و پسوند تفضیلی فارسی «تر» ساخته شده است و برای توصیف فردی به کار میرود که میزان شادابی، خوشرویی و طراوت ظاهر و رفتار او نسبت به دیگری یا وضعیت قبل بیشتر شده باشد.
تلفظ
این کلمه از دو بخش تشکیل شده است؛ بخش اول «بَشّاش» با تشدید روی حرف شین و فتحهی ب، و بخش دوم پسوند «تَر» که بدون فاصله صوتی پس از آن تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای راهنمای مفاهیمی چون «شادابتر»، «خوشروتر» یا «پرنشاطتر»، واژه ۶ حرفی «بشاش تر» به عنوان یک پاسخ دقیق شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم گشادهرویی و شادابی بیشتر در زبان انگلیسی، رایجترین ترکیب استفاده از صفت تفضیلی More cheerful یا واژه Beaming (به معنی درخشان از شادی) است.
به عربی
در زبان عربی برای بیان صفت تفضیلی از ریشه «ب ش ش»، ساختار افعل التفضیل به صورت «أَبَشّ» یا ترکیب صفت مشبهه با کلمه مبالغه به صورت «أَکْثَر بَشَاشَةً» به کار میرود.
در قرآن
عین این عبارت یا ریشه آن در الفاظ قرآنی وجود ندارد؛ با این حال، مفاهیم همسو با آن مانند سرور، فرح و ضحک (خنده و شادمانی ستوده) در آیات متعددی مطرح شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، بشاش بودن و بشاشتر شدن نمادی از صلح درونی، گشادهرویی در برخورد با دیگران، طراوت روح و ساطع کردن انرژی مثبت به محیط اطراف به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بشاش تر
واژه «بشاشتر» یک ترکیب زبانی زیبا از ریشه عربی و پسوند صفتساز تفضیلی فارسی است که برای بیان مرتبه بالاتری از شادابی و خوشرویی ظاهری و رفتاری به کار میرود. این کلمه به خوبی حالت فردی را توصیف میکند که با چهرهای شکفته و متبسم، حس حیات و نشاط بیشتری را به مخاطبان خود منتقل میسازد.
از نظر ساختاری، ریشه اصلی آن به مفاهیمی همچون بشاشت و بشوش بودن بازمیگردد که متضاد کلماتی مثل عبوس و مغموم است. استفاده از این واژه در گفتگوهای روزمره و متون ادبی، نشاندهنده توجه به بهجت درونی و نمود بیرونی آن یعنی لبخند و گشادهرویی است.