یعنی چه
واژه «لمحهای» از ترکیب کلمه «لمحه» و یای نکره یا اشاره ساختار یافته است. این کلمه به مقدار بسیار کم و ناچیزی از زمان (مانند یک چشم بر هم زدن) اشاره دارد و همچنین میتواند به معنای یک نگاه سریع، با شتاب و ربوده شده به یک شیء یا شخص باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «لَمْحهای» است که در آن حرف لام مفتوح (باکلاه)، میم ساکن و حاء مفتوح خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «یک لحظه»، «چشم بر هم زدن» یا «نگاه سریع»، کلمه ۶ حرفی «لمحه ای» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای انگلیسی آن برای کاربردهای زمانی یا دیداری متفاوت است.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل کلماتی چون لحظهای، دمی، آنی، و عبارات کنایی مانند طرفةالعینی (در یک چشم بر هم زدن) است. متضاد آن نیز واژگانی چون طولانی، ابدی و مدید هستند.
در قرآن
ریشه این کلمه دو بار در قرآن کریم برای توصیف سرعت فوقالعاده و آنی اراده الهی و برپایی قیامت به کار رفته است؛ آیه ۷۷ سوره نحل («كَلَمْحِ الْبَصَرِ») و آیه ۵۰ سوره قمر («كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ») که هر دو به معنای سرعتِ یک چشم بر هم زدن هستند.
نماد چیست
برای واژه «لمحهای» انتساب اسطورهای، مادی یا نمادین ویژهای ثبت نشده و صرفاً نمایانگر مفهوم زمان بسیار کوتاه یا نگاه خاطف است.
جمعبندی و توضیح کامل لمحه ای
واژه «لمحهای» ترکیبی از واژه عربی «لمحه» (از ریشه ل م ح به معنی درخشیدن برق یا نگاه تند) و پسوند فارسی است. این کلمه در زبان و ادبیات فارسی برای اشاره به مفاهیمی به کار میرود که در اوج سرعت و کوتاهی رخ میدهند؛ خواه این مفهوم یک بازه زمانی بسیار ناچیز مانند یک ثانیه و آن باشد، و خواه نگاهی گذرا و شتابزده به یک سو.
در فرهنگ قرآنی نیز این تعبیر (به صورت کلمح البصر) منعکسکننده قدرت مطلق و بیدرنگ خداوند در برپایی امر قیامت است. در مکالمات و متون ادبی، این واژه حس ظرافت و سرعت را به مخاطب منتقل میکند و متضاد مفاهیمی چون جاودانگی و طولانی بودن است.