یعنی چه
ترکیبی عربی به معنای فرومایهترین و دونپایهترینِ انسانها است. این واژه برای توصیف کسانی به کار میرود که به دلیل سقوط اخلاقی، دنائت طبع و پیروی از هوای نفس، در پایینترین مرتبهٔ انسانیت قرار گرفتهاند.
تلفظ
این عبارت به صورت «اَسْ فَ لُ نّاس» (Asfalun-Naas) با تشدید روی حرف نون تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ جدول برای عبارت «پستترین مردم» با ۹ حرف، خود واژهٔ «اسفل الناس» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این عبارت، از ترکیبهایی که به پایینترین رتبه اخلاقی یا اجتماعی انسان اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشهٔ عربی دارد و از ترکیب اسم تفضیل «أسفل» (پایینتر/پستتر) و مضافالیه «الناس» (مردم) ساخته شده است.
به فارسی
برگردانها و معادلهای دقیق فارسی آن شامل عباراتی چون فرومایهترین انسانها، دونپایهترینِ مردم و بدترینِ خلق است.
در قرآن
خودِ عبارت ترکیبی «اسفل الناس» در قرآن نیامده است؛ اما ریشهٔ آن در آیه ۵ سوره تین به صورت «ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِینَ» (سپس او را به پستترین مرتبه بازگرداندیم) و در آیه ۱۴۵ سوره نساء به صورت «فِي الدَّرْکِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ» (در پایینترین طبقه از آتش) دربارهٔ منافقان به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل اسفل الناس
عبارت «اسفل الناس» یک ترکیب اضافه عربی متشکل از اسم تفضیل «اسفل» (به معنی پایینترین و پستترین) و «الناس» (به معنی مردم) است که به زبان فارسی وارد شده است. این اصطلاح در فرهنگ، ادبیات اسلامی و متون عرفانی به عنوان نمادی برای سقوط کامل انسانیت، دنائت طبع و دوری از مکارم اخلاقی به کار میرود و اشاره به افرادی دارد که ارزشهای والای انسانی را فدای خواهشهای نفسانی کردهاند.
اگرچه این ترکیب عینی در متن قرآن کریم دیده نمیشود، اما مفاهیم همراستا با آن مانند «اسفل سافلین» و «درک اسفل» در آیات الهی برای توصیف عاقبتِ منافقان و کسانی که به حضیض رفتار انسانی سقوط میکنند، استفاده شده است. در کل، این واژه در زبان فارسی نثری بلیغ برای نشان دادن نهایتِ فرومایگی و رذالت اخلاقی یک فرد یا گروه است.