یعنی چه
این واژه صفت فاعلی از مصدر «پروا کردن» است. پروا در زبان فارسی دو روی یک سکه است؛ هم به معنی ترس، باک و احتیاط میآید و هم به معنی توجه، التفات و فراغت. بنابراین پروا کننده یعنی کسی که یا از چیزی بیم دارد و ملاحظهکار است، یا کسی که به امور توجه و عنایت تام دارد.
تنزلو
تلفظ این واژه در زبان فارسی با فتحه روی پ، سکون روی ر، و صدای واو کشیده (آ) در بخش اول است و کلمه دوم نیز با ضمه ک، ضمه ن و سکون نون دوم خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف دقیقاً ۹ حرف است. همچنین واژههای هممعنی کوچکتر مانند پرواگر یا محتاط نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
بسته به اینکه واژه در چه متنی به کار رفته باشد، معادلهای انگلیسی آن به دو دسته احتیاط/ترس یا توجه/مراقبت تقسیم میشوند.
به فارسی
برگردانها و واژگان اصیل هممعنی در فارسی شامل پرواگر، باکدار، ملاحظهکار و ملتفت است. در متون قدیمی نیز به عنوان معادل پرهیزگار و خائف به کار رفته است.
نماد چیست
واژه «پروا کننده» یک ترکیب وصفی و صفت فاعلی است؛ به همین دلیل در فرهنگ عامه، نجوم یا اساطیر کهن دارای نماد حیوانی، گیاهی یا المان مشخصی نیست و صرفاً بیانگر یک حالت رفتاری و اخلاقی در انسان است.
جمعبندی و توضیح کامل پروا کننده
واژه «پروا کننده» از جمله کلمات اصیل زبان فارسی است که ریشه در پهلوی و اوستایی دارد. این کلمه به دلیل ماهیت دوگانه مصدر خود، بار معنایی ظریفی دارد؛ از یک سو نشاندهنده فردی محتاط، خائف و ملاحظهکار است که از عواقب کارها بیم دارد، و از سوی دیگر به فردی اشاره میکند که اهل التفات، توجه و اعتنا به دیگران یا به امور پیرامون خود است.
در ترجمههای کهن متون آسمانی مانند قرآن کریم، این واژه و ترکیبات مشابه آن معمولاً به عنوان معادل دقیق کلماتی چون متقی، خاشع و خائف به کار رفتهاند تا مفهوم پرهیزگاری و باک داشتن از گناه را به مخاطب فارسیزبان منتقل کنند. شناخت دقیق معنای این واژه کاملاً به سیاق متن و جملهای که در آن قرار گرفته بستگی دارد.