یعنی چه
واژه «الملذات» جمع مؤنث سالم از کلمه «مَلَذَّة» است و به تمامی خوشیها، لذتها، تمایلات نفسانی و مواهب دلپذیر دنیوی و مادی اشاره دارد که انسان از آنها بهرهمند میشود و کامجویی میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «اَلْـمَـلَـذّات» با تشدید روی حرف ذال است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، معادل واژه الملذات با ۷ حرف، خود کلمه «الملذات» است. همچنین کلماتی مانند لذات و خوشیها نیز ممکن است به عنوان پاسخهای جایگزین به کار روند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در خود زبان عربی نیز به همین صورت یا به شکل واژههای هممعنی مانند المتع و اللذات برای اشاره به خوشیها و بهرهمندیها استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق این کلمه در زبان فارسی شامل خوشیها، لذتها، کامها، نِعَم و تمایلات نفسانی است که به بهرههای مادی اشاره دارند.
در قرآن
خود واژه «الملذات» با این رسمالخط در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مفاهیم همسو با آن در قالب کلماتی دیگر مانند «الشهوات» (در آیه زُیِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ) یا مشتقات دیگر این ریشه مانند «لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ» (لذتی برای نوشندگان در سوره محمد) بیان شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی، فلسفی و متون اخلاقی، ملذات (بهویژه ملذات دنیوی) نماد امور فانی، زودگذر و مادی در برابر حقایق پایدار و معنوی هستند. در تفکر صوفیانه نیز این کلمه به عنوان نماد حجاب و مانعی برای رشد و تعالی روح شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الملذات
واژه «الملذات» یک واژه اصالتاً عربی و جمع مؤنث سالم از مَلَذَّة است که به زبان فارسی وارد شده و در متون ادبی، اخلاقی و عرفانی کاربرد چشمگیری دارد. این کلمه به طور کلی به معنای خوشیها، کامجوییها، لذتهای حسی و مواهب مادی و دنیوی است که انسان به آنها تمایل دارد. ریشه سه حرفی این کلمه «ل ذ ذ» است و با واژههایی چون لذیذ، لذت و التذاذ همخانواده است.
در حوزه فرهنگ و ادبیات، الملذات بیشتر بار معنایی مربوط به دنیاگرایی دارد و در ادبیات صوفیانه و اخلاقی به عنوان نمادی از دلبستگیهای زودگذر، فانی و مادی قلمداد میشود که میتواند مانعی در مسیر تکامل معنوی روح انسان باشد. گاهی در زبان عامیانه این کلمه به اشتباه با واژه «مَلاذ» (به معنی پناهگاه) خلط میشود، در حالی که این دو از ریشههای کاملاً متفاوتی هستند.
اگرچه خود این عبارت با همین ساختار در قرآن کریم نیامده، اما ریشه و مفاهیم مشابه آن نظیر شهوات و تعابیری چون لذتهای بهشتی یا دنیوی بارها در آیات مختلف مورد توجه و بررسی قرار گرفته است.