معنی
خشنود در زبان فارسی به حالتی گفته میشود که فرد از شرایط، رفتار دیگران یا وضعیت موجود احساس رضایت، آرامش ذهنی و خوشحالی داشته باشد و هیچگونه گلایه یا شکایتی نداشته باشد.
یعنی چه
این واژه صفت فاعلی و بیانگر حالت روحی فردی است که به قناعت و بینیازی قلبی رسیده و از آنچه دارد یا آنچه رخ داده، شادمان و خرسند است.
مترادف
واژههای فوق در متون کهن و معاصر فارسی به عنوان کلمات هممعنی با خشنود به کار رفتهاند.
متضاد
کلماتی که مفهوم مقابل و مخالف رضایت و خرسندی را نشان میدهند.
هم خانواده
واژههایی که از یک ریشه اشتقاق یافتهاند یا با پیشوند و پسوند ساخته شدهاند.
جمله سازی
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه خشنود به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «راضی»، «خرسند» یا «خوشحال» به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به میزان و نوع رضایت، از صفات متفاوتی برای برگرداندن این مفهوم استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خشنود
واژه «خشنود» (که گاهی به صورت خوشنود نیز نگاشته میشود) یکی از واژگان اصیل، کهن و پرکاربرد زبان فارسی است که ریشه در زبانهای ایرانی باستان (فارسی میانه و پهلوی) دارد. این کلمه در اصل از ریشه اوستایی به معنای رضایت دادن و خشنود کردن برآمده است و بر خلاف بسیاری از لغات رایج در حوزه مفاهیم روحی، کاملاً پارسی بوده و هیچ ارتباطی با ریشههای عربی ندارد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، خشنودی فراتر از یک خوشحالی ساده و گذرا است؛ این واژه نمادی از آرامش درونی، قناعت، و رضایت عمیق قلبی از سرنوشت و زندگی به شمار میرود. در ترجمههای فارسی قرآن کریم نیز، این واژه دقیقاً به عنوان برابرنهاد و معادل زیبایی برای مشتقات ریشه عربی «ر ض ی» (مانند رضا و رضوان) به کار گرفته شده تا تجلیبخش خشنودی متقابل پروردگار و بندگان باشد.