یعنی چه
واژهٔ معناوی صفت منسوب است و به هر آن چیزی اطلاق میشود که به درون، باطن، مفهوم و حقایق غیرمادی یک پدیده مربوط باشد. این کلمه در متون کهن و مباحث فلسفی یا صرف و نحو سنتی کاربرد دارد و در برابر امور ظاهری، مادی و لفظی قرار میگیرد.
تلفظ
این واژه در اصل به صورت مَعْنَاوی (با الف مقصوره یا ممدوده پیش از یاء نسبت) تلفظ میشود، هرچند امروزه شکل تخفیفیافتهٔ آن یعنی مَعنَوی بسیار رایجتر و استانداردتر است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای راهنماهایی همچون «باطنی»، «روحانی» یا «مربوط به مفهوم»، پاسخِ ۶ حرفی مورد نظر «معناوی» است.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، در زبان انگلیسی از واژه Spiritual برای ابعاد روحانی و غیرمادی، و از Semantic یا Conceptual برای مباحث علمی، زبانی و مفهومی استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای پارسی و کلمات جایگزین این واژه شامل باطنی، روحانی، غیرمادی، مفهومی، درونسو و مینوی میباشند که بر جنبههای غیرظاهری دلالت دارند.
در قرآن
خود واژهٔ «معناوی» در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، ریشهٔ اصلی آن یعنی (ع ن ی) در آیه ۱۱۱ سوره مبارکه طه به صورت «وَعَنَتِ الْوُجُوهُ» آمده است که در آنجا به معنی خضوع، خشوع و خواری در پیشگاه خداوند متعال است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و مفاهیم معرفتی، این واژه نمادی از حقیقت مکتوم، حقیقت جان، قلب، عالم ملکوت و ترجیح دادن مغز و محتوا بر پوست و ظاهر است.
جمعبندی و توضیح کامل معناوی
واژهٔ «معناوی» صفت منسوب از ریشه عربی (عنی) است که به هر امر غیرمادی، باطنی، مفهومی و روحانی اشاره دارد. این واژه در گذشته کاربرد بیشتری در متون ادبی، فلسفی و کتب صرف و نحو داشته و برای تأکید بر ظرفیت و اصالت معنایی پدیدهها به کار میرفته است.
در زبان فارسی امروزی، شکل سادهتر و تخفیفیافتهٔ این واژه یعنی «معنوی» کاملاً جایگزین آن شده و کاربرد رسمی و روزمره یافته است. با این حال، شناخت واژه معناوی به عنوان یک کلمه ۶ حرفی اصیل در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، و همچنین برای درک متون کهن از اهمیت بالایی برخوردار است.