معنی
واژه بث در زبان عربی به عنوان مصدر به معنای پراکنده ساختن، افشاندن، نشر دادن و فاش کردن اندوه یا راز درون است. در کاربرد اسمی، این کلمه به معنای اشدّ حزن یعنی اندوه بسیار سختی است که فرد توان پنهان کردنش را ندارد و ناچار آن را بازگو میکند. در کاربرد رسانهای و مدرن نیز به معنای پخش رادیوتلویزیونی به کار میرود.
یعنی چه
این کلمه دو رویه مفهومی دارد: یکی مادی و عینی که همان تکثیر، تفرقه و پراکندهسازی اشیا، انسانها یا جانوران است؛ و دیگری روحی و روانی که به معنای لبریز شدن ظرفیت تحمل انسان و شکوِه و شکایت بردن از غم و اندوه به پیشگاه دیگری (مانند شکایت حضرت یعقوب به درگاه خدا) است.
مترادف
واژههای فوق در بافتهای مختلف متنهای کهن و مدرن میتوانند به جای بث قرار گیرند.
متضاد
کتمان و اخفاء متضادِ جنبه افشاگری و ابراز اندوه این واژه هستند و جمع و لم متضادِ جنبه پراکندن و تفرقه آن میباشند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سه حرفی مضاعف (ب ث ث) مشتق شدهاند و مفاهیمی چون پراکنده شده، ذرهذره شده و پخشکننده را میرسانند.
ریشه
این واژه از ریشه عربی «ب-ث-ث» گرفته شده است که معنای بنیادی آن جدا ساختن، گسترش دادن و پراکنده کردن چیزهاست و با همین ساختار وارد زبان فارسی شده است.
جمله سازی
در جدول
پاسخ دقیق و دو حرفی در جدول برای رمزنگاری کلماتی چون پراکندن، فاش کردن راز یا اندوه شدید، کلمه «بث» است.
جمعبندی و توضیح کامل بث
واژه «بث» یک لغت اصیل عربی با بار معنایی دوگانه است که در متون کهن فارسی و ادبیات قرآنی کاربرد چشمگیری داشته است. این کلمه از یک سو به مفهوم فیزیکی پراکندن، تکثیر و منتشر ساختن مخلوقات یا اشیا اشاره دارد و از سوی دیگر، بیانگر حالت روحی عمیقی است که در آن فرد، اندوه لبریز شده و راز مکتوم خود را فاش میسازد و به شِکوِه روی میآورد.
در دوران معاصر و با پیشرفت رسانههای گروهی در جهان عرب، این واژه جان دوبارهای گرفته و به عنوان معادل دقیق کلمه Broadcasting یا Transmission (پخش رادیویی و تلویزیونی) به کار میرود؛ به طوری که اصطلاح «البث المباشر» امروزه در رسانهها کاملاً مترادف با پخش زنده و مستقیم است.