یعنی چه
واژه سترجع (استرجع) در زبان عربی به معنای بازپس گرفتن، استرداد و دوباره به دست آوردن چیزی است. در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی، این کلمه اصطلاحاً به معنای خواندن یا بیان آیه شریفه «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» به هنگام مواجهه با مصیبت، سوگواری یا شنیدن خبر ناگوار به کار میرود که نشاندهنده تسلیم و رضا در برابر تقدیر الهی است.
تلفظ
این واژه در اصلِ عربی خود به صورت فعل ماضی سوم شخص مفرد یعنی «اِسْتَرْجَعَ» (Estarga'a) تلفظ میشود. صورت مصدری آن که در فارسی کاربرد بیشتری دارد «استرجاع» (Esterja') است.
در جدول
در کلمات متقاطع، اگر به دنبال کلمهای ۵ حرفی به معنای «پس گرفت»، «طلب بازگشت نمود» یا «ذکر صابران در ناگواریها» باشید، پاسخ دقیق آن «سترجع» است.
به انگلیسی
برای معادلسازی معنای لغوی این واژه در زبان انگلیسی، بسته به متن میتوان از واژگانی که به بازپسگیری یا به یاد آوردن اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
از آنجا که ریشه کلمه کاملاً عربی است، مترادفهای هممعنی آن در خود این زبان شامل افعالی مثل استرداد و استعاده میشود که مفهوم بازگرداندن مالکیت یا حالت قبلی را میرسانند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «پس گرفتن مالکیت»، «بازگرداندن مال یا حق»، «واخواست» و در اصطلاح دینی «شکیبایی و یاد معاد به زبان آوردن» است.
در قرآن
اگرچه خود این صیغه صریحاً در متن قرآن نیامده، اما مصدر آن یعنی «استرجاع» اصطلاحی قرآنی است که به آیه ۱۵۶ سوره بقره اشاره دارد: «الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ». این آیه به عنوان نماد صبر، توکل و بازگشت نهایی انسان به سوی پروردگار شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل سترجع
واژه «سترجع» یک وامواژه عربی در زبان فارسی است که از ریشه سه حرفی (ر - ج - ع) ساخته شده و به باب استفعال رفته است. این کلمه در معنای لغوی خود به مفهوم بازپسگیری، استرداد و به یاد آوردن دلالت دارد. در حل جدولهای کلمات متقاطع، این واژه به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی دقیق برای مفاهیمی همچون پس گرفتن یا بازگرداندن کاربرد دارد.
از سوی دیگر، این واژه بار معنایی و دینی عمیقی در فرهنگ اسلامی دارد. اصطلاح استرجاع در ادبیات مذهبی و قرآنی به عملِ خواندن آیه شریفه «انا لله و انا الیه راجعون» در زمان مواجهه با مصائب، مرگ عزیزان و ناگواریهای روزگار اطلاق میشود. این رفتار نمادی از تسلیم مطلق در برابر قضا و قدر الهی و یادآوری این حقیقت است که منشأ و مقصد همه انسانها خداوند است.