یعنی چه
این عبارت یک ترکیب فعلی کهن به معنای «صاحب بهشت شدن» یا «ورود به بهشت» است. در متون ادبی، کنایه از عاقبتبهخیر شدن، رسیدن به آرامش ابدی و پاداش نیکوکاری است. از نظر دستوری از دو بخش «بهشت» (اسم) و «یابید» (فعل دوم شخص جمع از مصدر یافتن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «بهشت یابید» است که ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
عبارات فوق برای رساندن مفهوم دست یافتن به بهشت و ملکوت در زبان انگلیسی به کار میروند.
به عربی
این تعابیر در زبان عربی به معنای یافتن یا به دست آوردن بهشت و سرای جاویدان است.
به ترکی
این عبارات در زبان ترکی به معنای یافتن بهشت یا نائل شدن به بهشت هستند.
به فارسی
در زبان فارسی عباراتی چون «رستگار شوید»، «به مینو راه یابید» و «به سعادت برسید» به عنوان معادلهای دقیق و هممعنی این ترکیب به کار میروند.
در قرآن
خود عبارت فارسی «بهشت یابید» در قرآن نیست؛ اما مفهوم وارث بهشت شدن یا به دست آوردن آن بارها ذکر شده است؛ مانند آیه ۷۲ سوره زخرف (تِلْکَ الْجَنَّةُ الَّتِی تُورَثُوهَا) و آیه ۱۸۵ سوره آلعمران (فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ).
جمعبندی و توضیح کامل بهشت یابید
عبارت «بهشت یابید» یک ترکیب فعلی ارزشمند و کهن در زبان فارسی است که از دو واژهٔ «بهشت» (با ریشه اوستایی وهیشته به معنای بهترین جهان) و «یابید» (فعل امر یا مضارع التزامی از مصدر یافتن با ریشه پهلوی) ساخته شده است. این اصطلاح به طور ویژه در ادبیات کلاسیک ایران، از جمله در کتاب تاریخ بیهقی و در بخش نصیحتهای بزرگمهر حکیم به کار رفته است، آنجا که میگوید: «شما هم فرزندان خود را چنین وصیت کنید تا بهشت یابید».
این عبارت در فرهنگ ایرانی و اسلامی، نمادی از رستگاری نهایی، پاداش نیکوکاری، عاقبتبهخیری و خشنودی پروردگار است. اگرچه خود این ترکیب فارسی در متن قرآن وجود ندارد، اما معادلهای مفهومی آن مانند ارث بردن بهشت و نجات از آتش بارها در آیات الهی به عنوان بالاترین درجه سعادت برای مومنان تکرار شده است.