یعنی چه
عزمه در اصل یک اسممره از ریشه عربی «عزم» است که به معنی یکبار قصد کردن یا یک تصمیم واحد به کار میرود. همچنین این واژه در اصطلاحات فقهی و حقوقی در برابر «رخصت» قرار میگیرد و به معنای حکم اصلی، قطعی و واجبی است که مکلف باید آن را انجام دهد.
تلفظ
این کلمه به صورت فَعلَة یعنی با فتحه حرف اول (ع)، سکون حرف دوم (ز) و فتحه حرف سوم (م) تلفظ میشود: عَزْمَه.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «عزمه» به عنوان پاسخ برای طراحانی است که راهنمای سوال را «یکبار اراده کردن» یا «حکم قطعی در فقه» قرار میدهند.
به انگلیسی
برای مفاهیم عمومی آن از کلمات مربوط به اراده و برای کاربرد تخصصی فقهی از اصطلاحات مربوط به قوانین الزامی استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در متنهای فقهی و لغوی عرب به همین صورت با معنای اراده واحد یا حکم تکلیفی به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم عزم و اراده راسخ از این کلمات استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «یکبار اراده کردن»، «آهنگ کاری کردن» و در متون دینی «حکم الزامی» است.
جمعبندی و توضیح کامل عزمه
واژه «عزمه» ریشه در زبان عربی دارد و از نظر لغوی به معنای یکبار اراده کردن یا اتخاذ یک تصمیم واحد و قاطع است. این کلمه نشاندهنده شروع یک عمل با انگیزه و اهتمام کامل است که در ادبیات اسلامی به عنوان نمادی از اراده راسخ و برگشتناپذیر شناخته میشود.
در اصطلاحات تخصصی فقه و حقوق اسلامی، عزمه (یا عزیمت) معنای ویژهای پیدا میکند و به احکام اصلی و واجبی اطلاق میشود که در شرایط عادی برای همه مکلفان الزامی است. این مفهوم دقیقا در نقطه مقابل «رخصت» قرار دارد که احکام تسهیلکننده و اضطراری را شامل میشود.
اگرچه خود این ساختار دقیقا در قرآن نیامده است، اما همخانوادههای مشهور آن مانند «عزم» و ترکیب «اولوا العزم» بارها برای توصیف پیامبران بزرگ و انسانهای مصمم به کار رفتهاند که نشاندهنده جایگاه اخلاقی و رفتاری این مفهوم است.