یعنی چه
این اصطلاح در علم رجال و درایه برای خدشه در اعتبار یک راوی به کار میرود؛ به این معنی که او در حفظ، ضبط یا گزینش احادیث دچار مشکل و سهلانگاری است. البته این لزوماً به معنای دروغگو بودن فرد نیست، بلکه ممکن است شخص باایمانی باشد که به دلیل پیری یا حواسپرتی، روایات را جابهجا نقل میکند.
تلفظ
تلفظ عبارتی این اصطلاح به صورت «ضَعِیفٌ فِی الْحَدِیث» یا به صورت مضاف و مضافالیه یعنی «ضَعِیفُ الْحَدِیث» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «ضعیف فی الحدیث» با ۱۲ حرف است.
به انگلیسی
در متون تخصصی انگلیسی و مطالعات اسلامی برای توصیف این اصطلاح رجالی از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً یک ترکیب عربی تخصصی در علوم حدیث اسلامی است.
به فارسی
معادل فارسی روان آن «سستروایت» یا کسی است که در نگهداری و نقل دقیق سخنان معصومان (ع) توانایی و استواری کافی را ندارد.
در قرآن
خود این ترکیب اصطلاحی در قرآن کریم وجود ندارد، چرا که این عنوان بعدها توسط دانشمندان علم رجال وضع شد. با این حال، ریشههای آن به صورت جداگانه بارها در قرآن به کار رفتهاند؛ مانند واژه «ضعیفاً» در آیه ۲۸ سوره نساء و واژه «حدیث» در آیه ۵۰ سوره مرسلات.
جمعبندی و توضیح کامل ضعیف فی الحدیث
عبارت «ضعیف فی الحدیث» یکی از اصطلاحات کلیدی و تخصصی در علم رجال و درایه است که برای ارزیابی میزان سنجش و اعتبار راویان حدیث به کار میرود. این اصطلاح از الفاظ «ذم» به شمار میرود و نشان میدهد که راوی در نقل، ضبط، حفظ یا گزینش احادیث دچار مشکل است و روایات او از حجیت و اعتبار ساقط میشود.
نکته ظریف و مهم دربارۀ این اصطلاح رجالی آن است که اتصاف یک راوی به ضعیف فیالحدیث، همیشه به معنای دروغگو، فاسق یا بیدین بودن او نیست. در بسیاری از موارد، شخص فردی بسیار عادل، شریف و باایمان است، اما به دلیل کهولت سن، حواسپرتی یا سهلانگاری در کتابت، احادیث را جابهجا و آشفته نقل میکند و به همین دلیل دانشمندان به روایات او اعتماد نمیکنند.