یعنی چه
بصر انسان در لغت به دو مفهوم اشاره دارد: یکی عضو بینایی (چشم) و دیگری قوه و حس بینایی. این ترکیب در واقع به دستگاه دیداری انسان اطلاق میشود که ابزار اصلی درک مادی و ظاهری جهان پیرامون است و در متون علمی و فلسفی معمولاً در مقابل «بصیرت» (بینایی دل و عقل) قرار میگیرد.
تلفظ
واژهٔ بصر به فتح باء و صاد (بَصَر) تلفظ میشود و در ترکیب با انسان به صورت «بَصَرِ اِنسان» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «بصر انسان» با ۸ حرف است. همچنین ممکن است با کلماتی چون چشم، دیده یا باصره همپوشانی داشته باشد.
به انگلیسی
برای توصیف این اصطلاح در زبان انگلیسی بسته به مراجع متن از واژگان مربوط به بینایی یا خودِ عضو چشم استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این ترکیب شامل واژگانی چون چشم، دیده، بینایی، باصره، عین و نگاه است.
در قرآن
واژهٔ بصر و جمع آن (ابصار) بارها در قرآن در کنار «سمع» (شنوایی) و «افئده» (دلها) به عنوان ابزارهای حسی و شناختی انسان آمده است. از جمله در آیه ۳۶ سوره اسراء که از مسئول بودن چشم سخن میگوید، یا آیه ۷۷ سوره نحل که سرعت وقوع قیامت را به «لَمْحِ الْبَصَر» (چشم بر هم زدن) تشبیه میکند.
نماد چیست
بصر انسان در ادبیات و عرفان نماد دیدن جهان مادی و ظواهر است. علاوه بر این، چشم به عنوان دریچهٔ ورود به روح انسان و همچنین نماد آگاهی، نظارت، مراقبت و بیداری در برابر غفلت شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بصر انسان
ترکیب لغوی «بصر انسان» از ریشه عربی (ب ص ر) گرفته شده و به معنای چشم یا همان قوهٔ بینایی انسان است. این واژه در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد و معمولاً به عنوان ابزاری برای درک عالم ماده و مادیات شناخته میشود که در نقطهای متقابل با «بصیرت» یا دید باطنی و عقلانی قرار میگیرد.
در نگاه قرآنی، بصر یکی از مواهب و ابزارهای بزرگ شناخت و آگاهی است که انسان به وسیله آن جهان را درک میکند و به دلیل همین اهمیت، در آخرت مورد بازخواست و سنجش قرار میگیرد. این مفهوم در جدولهای کلمات متقاطع کلمهای ۸ حرفی است و مترادفهای عینی آن در فارسی چشم و دیده هستند.