یعنی چه
این عبارت در دو معنای لغوی و کنایی به کار میرود؛ در معنای لغوی به دشمنی اشاره دارد که از نعمت بینایی محروم است و در معنای کنایی و رایجتر، به دشمنی اطلاق میشود که حقیقت را نمیبیند، دچار کژبینی و بیبصیرتی است یا از درک واقعیتها عاجز مانده است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «دشمن» با ضمهٔ دال و فتحهٔ میم به همراه کسرهٔ اضافه، و واژهٔ «کور» با واو مجهول تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول، خود واژهٔ «دشمن کور» با ۷ حرف است. همچنین بسته به طراح جدول، ممکن است به عنوان کنایه از حاسد یا خصم کوردل استفاده شود.
به انگلیسی
برای انتقال معنای لغوی و کنایی این ترکیب در زبان انگلیسی از صفت blind به همراه واژههای معادل دشمن استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این صفت و موصوف دقیقاً به صورت Kör düşman ترجمه و استفاده میشود.
در قرآن
ترکیب دقیق و مستقل «دشمن کور» به عنوان یک اصطلاح در قرآن وجود ندارد. با این حال، در آیات متعدد از واژهٔ «عَدُوّ» (دشمن) یاد شده و همچنین برای گمراهان و دشمنان حق از صفاتی مانند «صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ» (کران، لالان و کوران) استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات سنتی و فرهنگ عامه، کور بودنِ دشمن یا اصطلاحاتی مانند «چشم دشمن کور» نماد حسادت شدید، ناتوانی در برابر دیدن حقیقت، شکست و ناکامی مطلق بدخواهان در آسیب رساندن به شخص است.
جمعبندی و توضیح کامل دشمن کور
عبارت «دشمن کور» در زبان فارسی فراتر از یک ترکیب ساده صفت و موصوف، به عنوان یک اصطلاح کنایی و کاربردی شناخته میشود. این واژه در فرهنگ عامه و ادبیات معاصر معمولاً برای توصیف بدخواهان و حسودانی به کار میرود که به دلیل کژبینی و بیبصیرتی، توانایی دیدن موفقیتها یا حقایق پیش رو را ندارند و در محاسبات خود دچار اشتباه میشوند.
بیشترین بسامد و کاربرد این عبارت در زبان روزمره، در قالب شبهجمله و دعای عامیانهٔ «چشم دشمن کور!» جلوه میکند که افراد برای دفع چشمزخم، آرزوی ناکامی برای حاسدان و ابراز اقتدار در برابر بدخواهیها از آن استفاده میکنند. ریشه هر دو کلمه به زبان پهلوی بازمیگردد که نشاندهنده اصالت اجزای این ترکیب در واژگان فارسی است.