یعنی چه
غنا در لغت به معنی آوازخوانی و نغمهسرایی است و در اصطلاح موسیقی و فقه، به نوعی از کشیدن و گرداندن صدا در گلو (چهچهه) گفته میشود که حالت سبکسری و شادی یا حزن شدیدی (طرب) در انسان ایجاد کند و معمولاً با مجالس لهو و لعب تناسب داشته باشد.
تلفظ
این واژه با کسر حرف غین به صورت «غِنا» تلفظ میشود که به معنی آوازخوانی است؛ توجه به این نکته ضروری است که تلفظ آن با فتح غین (غَنا) به معنی ثروت و بینیازی است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول «غنا در موسیقی» است که ۱۱ حرف دارد. واژههای جایگزین و مرتبط دیگر مانند خنیاگری و ترانه نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای مفهوم عام آوازخوانی از واژه Singing و برای اشاره به ساختار موسیقی مبتنی بر صدا و حنجره انسان از اصطلاح Vocal Music استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل فارسی برای این مفهوم شامل واژههایی چون آوازخوانی، خنیاگری، سرود، نغمهپردازی و ترانه است که تاریخچهای کهن در فرهنگ ایرانی دارند.
نماد چیست
این واژه به خودی خود نماد تصویری یا المان سنتی مستقلی در فرهنگ عامه ندارد؛ اما در ادبیات عرفانی، گاهی آواز غنایی یا شخصیت «مغنی» به عنوان نمادی از شور و وجد درونی و در مقابل، گاهی نمادی از تمایلات و کششهای نفسانی به تصویر کشیده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل غنا در موسیقی
واژه غنا از ریشه عربی «غ ن ی» به معنی کشیدن صدا و نغمهسرایی است که از نظر لغوی با کسر غین تلفظ میشود تا با واژه غَنا (به معنی ثروتمندی) اشتباه نشود. در اصطلاحات فقهی و موسیقی، غنا به کیفیتی از صوت گفته میشود که با طربانگیزی و ایجاد غفلت همراه بوده و متناسب با مجالس لهو و لعب باشد.
اگرچه کلمه غنا به طور صریح در قرآن کریم نیامده است، اما مفسران عباراتی چون «لهو الحدیث» در سوره لقمان را به این پدیده نسبت دادهاند. در زبان فارسی، مفاهیم موازی محترمانهای مانند خنیاگری و نغمهپردازی برای آن وجود دارد و در زبان انگلیسی نیز با واژگانی نظیر Singing شناخته میشود.