یعنی چه
تندی اسم مصدر از صفت «تند» است و در زبان فارسی به چند مفهوم اصلی اشاره دارد: سرعت و چابکی در حرکت، شدت و سختی یک پدیده (مانند تندی باد)، برندگی ابزار، طعم تیز و سوزاننده (مانند تندی فلفل)، و در نهایت بداخلاقی، پرخاشگری و غضب در رفتارهای انسانی.
متضاد
واژههایی که مفهوم مخالف تندی را در زمینههای حرکتی، رفتاری و طعم رسانند شامل کندی، ملایمت و شکیبایی هستند.
هم خانواده
واژههای مشتق و مرکبی که از ریشه «تند» ساخته شدهاند و با تندی همخانواده هستند.
جمله سازی
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت تَندی (فتح تاء و سکون نون) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، بسته به تعداد حروف خواستهشده، خود واژه «تندی» یا مترادفهای آن مانند سرعت و شتاب به کار میروند.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی واژه تندی کاملاً به زمینه کاربرد آن در جمله بستگی دارد.
به عربی
در زبان عربی متناسب با معنای مورد نظر، واژگان متفاوتی معادل تندی قرار میگیرند.
نماد چیست
واژه تندی در حوزههای مختلف نماد مفاهیم گوناگونی است؛ در اخلاق و رفتار نماد آتش و باروت (اشتعال سریع و خشم)، در فیزیک و حرکت نماد کمیت سرعت با حرف v، و در چشایی نماد فلفل قرمز است.
جمعبندی و توضیح کامل تندی
واژه «تندی» یکی از کلمات اصیل زبان فارسی (برگرفته از پارسی میانه) است که دامنه معنایی بسیار گستردهای دارد. این واژه بسته به این که در چه جملهای و برای چه پدیدهای به کار رود، میتواند معرف یک کمیت فیزیکی مانند سرعت حرکت، یک ویژگی حس چشایی مانند سوزانندگی فلفل، یا یک صفت اخلاقی منفی مانند عصبانیت و پرخاشگری باشد.
در حوزه مفاهیم قرآنی و اخلاقی، اگرچه خود واژه فارسی تندی در متن قرآن وجود ندارد، اما مفاهیم معادل آن در قالب واژههایی مثل «فظ» (درشتخو) و «غلیظ القلب» آمده که انسانها از آن نهی شدهاند. در مجموع، تندی نمایانگر شدت، غلظت و واکنشهای سریع و قوی در هر زمینهای است.