یعنی چه
«شکر داشتن» به معنای ابراز سپاسگزاری، حقشناسی و قدردانی درونی یا زبانی در برابر نعمت، نیکی یا لطف کسی است. این اصطلاح نشاندهنده حالت رضایت، خشنودی و ثناگویی فرد نسبت به دهندهٔ نعمت یا انجامدهندهٔ کار خیر است.
تلفظ
تلفظ صحیح این مصدر مرکب به صورت «شُکْرْ داشتَنْ» است که در آن واژهٔ اول با ضمهٔ شین و سکون کاف و راء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنماهایی همچون «سپاس داشتن» یا «سپاسگزاری کردن» برابر با واژهٔ ۸ حرفی «شکر داشتن» است.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم شکر داشتن و سپاسگزاری در زبان انگلیسی از عبارات فعلی فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل ماضی «شَکَرَ» یا ترکیب «کانَ شاکِراً» به معنای سپاسگزاری کرد و شکر داشت به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و عبارات هممعنی فارسی برای این واژه شامل سپاسگزاری کردن، حقشناسی، قدردانی، حمد و ثناگویی، و خرسندی مایه گذاشتن است. واژگان متضاد آن نیز گله داشتن، شکوه کردن و کفران نعمت هستند.
نماد چیست
برای اصطلاح «شکر داشتن» نماد فیزیکی یا باستانی ثبتشدهای وجود ندارد؛ اما در مفاهیم مدرن و روانشناسی مثبتگرا، شکرگزاری را معمولاً با نشانههایی چون دستهای رو به آسمان، دستهای به هم فشرده (حالت نیایش) یا یک قلب منور و سپاسگزار تصویر میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل شکر داشتن
مصدر مرکب «شکر داشتن» از ترکیب واژه عربی «شُکر» (به معنی سپاس و ثنا) و فعل فارسی «داشتن» پدید آمده است. این عبارت در فرهنگ و ادبیات فارسی، به ویژه در لغتنامههای معتبری همچون دهخدا، به معنای خرسند بودن، قدردانی کردن و ابراز ثناگویی در برابر نیکیهای دیگران یا نعمات خداوند متعال معنا شده است. این مفهوم ریشه در درونمایه اخلاقی و عرفانی جامعه دارد و با واژه «شَکَر» (ماده شیرین) کاملاً متفاوت است.
اگرچه خود این ترکیب فارسی در متن قرآن کریم وجود ندارد، اما ریشه عربی آن یعنی «شکر» و مشتقاتی نظیر شاکر و شکور حضور بسیار پررنگی در آیات الهی دارند؛ از جمله آیه ۱۷۲ سوره بقره و آیه ۷ سوره ابراهیم که انسانها را به سپاسگزاری در برابر نعمات تشویق کرده و آن را مایه افزونی برکت میداند. در بازیهای فکری و جدول نیز این کلمه به عنوان یک پاسخ هشت حرفی برای راهنمای «سپاسگزاری» شناخته میشود.